Get me outta here!

એક ગામ કે જે નજર સામેથી હટવાનું નથી લેતું નામ!

મિત્રો, 

ચોમાસાનો દબદબો વ્યાપી ચૂક્યો છે. હું પણ એની અસરમાં છું. પરંતુ મન ખામોશીથી ઘેરાયેલું છે. વળી એ વારંવાર  વર્તમાનની નજર ચૂકવીને બાળપણ અને વતન તરફ નીકળી પડે છે. આ બાવરાપણું, જીદે ચડેલા ભમરાની માફક મારા મનની આસપાસ સતત ગુંજ્યા કરે છે.

જિંદગીના નકશા પર  બાળપણ અને વતનને મનના mouse દ્વારા વારંવાર click  કરવાની આ રમત, વર્તમાન સાથે છેતરપીંડી કરનારી હોવા છતાં રમાઈ જતી હોય છે! બદલાતા વાતાવરણના કારણે મનમાં બદલાતા રંગ અને રસાયણોથી ભલભલા નથી બચ્યા તો હું કોણ?   

જ્યારથી આકાશ વાદળાંઓથી ઘેરાવા લાગ્યું ત્યારથી જ મન મીઠા ઝુરાપાથી ઘેરાવા લાગ્યું છે. એ ઝુરાપાનું કેન્દ્ર છે એક ગામ! એક ગામ કે જે નજર સામેથી હટવાનું નથી લેતું નામ! 

કોઈ બાળક પોતાની માતાને ધાવતું હોય એવી અનુભૂતિ સાથે ટેકરીને વળગેલું એ ગામ.

ગીરપ્રદેશની હથેળીની યશરેખા જેવી એક નદીને કિનારે આળોટતું એક ગામ.

“સાવધાન! અહીં સપાટ પ્રદેશ પૂરો થાય છે અને ટેકરિયાળ પ્રદેશ શરૂ થાય છે” એવી જીવતીજાગતી નોંધ સમું એક ગામ.  

ચોમાસાના પહેલા વરસાદના સ્વાગતમાં ગ્રામજનો બોલતાં કે: વરહય મારાજ વરહય! વરસાદને મહારાજનું બિરુદ અપાતું! વરસાદ મન મૂકીને વરસતો તો બાકીના આખા વરસમાં સહુના મન રાજી રહેતા. 

ગીરમાં બહુ વરસાદ વરસ્યો એ ખબર  ગામમાં ફેલાવાવા કાજે  ‘જીવતા જાગતા માણસ’ સિવાય બીજું કોઈ  NETWORK  નહોતું. ને એ ખબર લાવનાર ખેડૂતના કંઠ દ્વારા  જાણે સાક્ષાત સરસ્વતી પ્રગટ થતાં! એ ખબર, માત્ર ખબર ન રહેતા  કુદરતની કૃપાનું જાહેરનામું બની રહેતું. 

વગડામાં અનરાધાર વર્ષાને ઝીલીને ભીંજાયેલા આત્મા સાથે ગામમાં પ્રવેશતો એકેએક ખેડૂત,ગોકુળ-મથુરાની જાત્રા કરીને આવ્યો હોય એટલો રાજી રાજી દેખાતો. ગામના વેપારીઓ હાટડીઓમાંથી ડોકાં કાઢી કાઢીને એ ખેડૂતોના દર્શન કરતા અને એમનાં મનનાં ડબ્બા  ઉધારી પતવાની આશા સાથે છલક છલક છલકાવા લાગતાં! વર્ષાદેવીના પ્રભાવથી ગામના કારીગરો અને મજૂરોનાં મનમાથી પણ દુખના ભૂત ભાગવાં લગતાં. 

વરસાદમાં,મોંઘેરી અમાનત સમું ગાયોનું ધણ લઈને ગામનો ભરવાડ વગડામાંથી વહેલાસર ગામભેગો થતો અને ડેલી કે ખડકીમાં પ્રવેશતી ગાયો ભાંભરડા દ્વારા વગડાના બદલાયેલા રૂપરંગનાં ખબર પ્રસારિત કરતી.

બાળકો!

કાગળની હોડી બનાવવાનું તો એક શહેરી શિક્ષકે શીખવાડ્યું હતું. બાકી તો ખીલાખુતામણી માટે અણીદાર સળિયાઓ અને તૂટેલાં દાતરડાંની બોલબાલા હતી.  વળી ભીના રસ્તા પર લપસી જવાની ઘટનાને  રમતમાં ખપાવી દેતાં કોણ રોકતું હતું? …ને વરસાદ અટકવાનું નામ ન લેતો હોય ત્યારે નાનામોટાં ગમે તેની સાથે  નવકૂકરી, અઢીયું કે ચોપાટમાં મગ્ન થઈ જવાની સેવા વિનામૂલ્યે ઉપલબ્ધ હતી. એ ઉપરાંત નીશાળના મેદાનમાં નવા છોડવા રોપવાનું કામ પણ કોઈ રમત જેટલું જ સુખદાયી હતું.    

વાવણીલાયક વરસાદ થાય એટલે સહુના મનમાં  ઉમંગની સપાટી વધવા લાગતી. ઉનાળાની ઋતુ દરમ્યાન મનમાં ધામો નાખીને પડેલી અકળામણ, ઉમંગના વહેણમાં તણાતી તણાતી કોને ખબર ક્યાં મલકમાં જઈને અટકતી! ધરતીમાતાની બેન્કમાં બીયાંની ફિક્સ ડિપોઝીટ મૂકીને આવતાં ખેડૂતોનાં ચહેરાપર એનાં પ્રમાણપત્રો નજરે પડતાં; જે ભણેલાં કે અભણ સહુ કોઈ વાંચી શકતાં. 

વરાપ  નીકળતી ત્યારે એમ લાગતું કે જાણે કુદરતે એક ઓઢણી ઉતારીને બીજી ધારણ કરી છે! વરાપ વૈભવ પ્રદર્શનના કાર્યક્રમમાં ભાગ લેવા કાજે રંગરંગનાં પતંગિયાં ઉતરી પડતાં. પ્રસંગને શોભાવવા પધારેલા અતિથિવિશેષ સમાં અવનવાં જીવજંતુઓ જીવના જોખમે ટહેલવા નીકળી પડતાં. આ કાર્યક્રમને સફળ બનાવવા કાજે સમગ્ર વનસ્પતિ સમાજ સક્રિય સહયોગ આપતો. સ્વયંસેવકો તરીકેની ફરજ બજાવતા હોય તેમ વૃક્ષો ડાળીઓ નમાવી નમાવીને દર્શકોને આવકારો આપતા હતાં. મોરલા સહીત અન્ય પક્ષીઓ વગર આગ્રહે ગીતો ગાવા કાજે તત્પર રહેતાં. ગામ અને વગડા એમ બંને તરફનાં કિનારા ફેલાવતી નદી ભવ્ય કાર્યક્રમનું  ઉદ્ઘાટન કરતી મહિલા આગેવાન સમી લાગતી હતી. 

ચોમાસામાં ગામમાં તકલીફો પણ ઘણી હતી.

ગામમાં વૈદ કે દાક્તર નહોતા. બાજુના ગામમાંથી વૈદ આવ્યા હોય તો, ગામલોકો એમને આખો દિવસ રોકી રાખતાં.ઘેર ઘેર એમની પધરામણી થતી.મોટાભાગનાં બાળકો બે જણથી બહુ ડરતાં. એક વૈદથી અને બીજા માસ્તરથી. માસ્તરને હક હતો કે, રમતા છોકરાઓને  ઘરભેગાં કરી દે. જે માસ્તર છોકરાઓને  દબડાવે નહિ તે નમાલો ગણાતો.

ઘરની છત પર દેશી નળિયાંઓ  આખું વરસ અઘોરી અવસ્થામાં રહેતાં. વરસાદ પડે ત્યારે તેઓ નહાઈને સાફસુથરાં થતાં. શિવલિંગ પર જળ અભિષેક થતો હોય તેમ ઘરમાં એ દેશી નળિયાંની છતમાંથી ઠેકઠેકાણે જળ ટપક્યાં કરતુ. એ ટપકતી જલાધારાની વચ્ચે પથારી માટે ગાદલાને બદલે ગોદડીનો ઉપયોગ જ યોગ્ય રહેતો.સરકારી બંગલા પર વિલાયતી નળિયાંનો અડ્ડો જળવાઈ રહેતો. બહુ ખમતીધર ગણાતાં લોકોના ઘરની છત પર પણ જ ગોરા અમલદારો જેવાં વિલાયતી નળિયાં જોવાં મળતાં. 

માટીની ભીંતો આમ તો વરસાદ સામે ઝઝૂમવામાં પોતાનાં તરફથી કોઈ કચાશ ન રાખતી. પરંતુ જો લાચાર થઈને ઢળી પડતી તો એણે ફરીથી ઊભી કરવામાં મહિનાઓ પણ ઓછા પડતાં. 

શહેર તરફ જવાના રસ્તા કાચા હતાં. ચોમાસામાં તો કાદવથી એનું રસ્તાપણું લજવાઈ ઊઠતું. શહેર તરફથી આવતી બસ તો, વહીવટી તંત્રના સમયપત્રક પ્રમાણે સમયસર જ બંઘ થઈ જતી.એને વરસાદનાં આવવા ન આવવા  સાથે કશું લાગતુંવળગતું નહોતું. જેને  ફરીથી શરૂ કરાવવા માટે અરજી વ્યવહાર કરવો પડતો. ને બસ ફરીથી પધારતી ત્યારે એવું લાગતું કે જાણે સાક્ષાત માતાજી પધાર્યા છે. 

દીવા અને ફાનસનું અજવાળું જ પર્યાપ્ત ગણાતું. ઘાસલેટના બચાવ કાજે એનો ઉપયોગ વિવેક પૂર્વક થતો. અંધકારને એની ફરજ બજાવવાનો પૂરો અધિકાર હતો. 

હોંશે હોંશે જેને આવકારો આપ્યો હોય એ જ વરસાદ ત્રાગે ચડેલા બાવાની જેમ જવાનું નામ ન લે ત્યારે એને ખમૈયા કરવાનું પણ કહેવું પડતું.

જો કે, ચોમાસું જે આપે છે એની સામે આ બધી તકલીફો તો વેવારિક છે એમ સહુ કોઈ માનતાં. 

એ  ચોમાસું જાતું તો આખું વરસ ચાલે તેટલી  ખુશીઓ મૂકતું જાતું. 

એમાંની કેટલીક ખુશીઓ અત્રેથી વહેંચવાની આ હરકત  કરી છે. 

બાળપણ કે વતનની યાદ તો સહુને આવતી જ હોય. એ રીતે જોઈએ તો આ માત્ર મારી જ વાત નથી. કે આમાં ક્યાંક ને ક્યાંક તમારી પણ વાત હશે જ. 

બાકી  તો.. 

આજ વરસાદ નથી એમ ન કહેવાય, રમેશ,
એમ કહીએ કે હશે, આપણે ભીના ન થયા.

ધોધમાર ખાબકતા શ્રી  રમેશ પારેખને યાદ કરીને આ વાતને વિરામ આપું છું.   

અમુભાઈ ટપાલી

મુકામ –નાનીધારી

પોસ્ટ- ભાડ ઈંગોરાળા વાયા- ચલાળા

તાલુકો- ખાંભા જિલ્લો- અમરેલી

કાઠિયાવાડ

{ પિનકોડ આવ્યા નહોતા }

ગામનું  આટલું પાકું સરનામું લખ્યા પછી પણ લખનારને શંકા તો રહેતી જ કે આ ટપાલ અમારે ગામ  પહોંચશે કે નહીં. એ સ્વાભાવિક પણ હતું કારણ કે ગિરના પ્રદેશમાં વેરાયેલાં બોર જેવાં કેટલાંય ગામ…. ગામનાં પાછાં એકસરખાં નામ! ટપાલપેટીમાં નાખેલી ટપાલ ટ્રેન અને બસ મારફતે ફરતી ફરતી મુકામે જલ્દી પહોંચે એ માટે પણ માનતા મનાતી! ક્યારેક ક્યારેક તો ત્રણ માઈલ દૂર ઈંગોરાળા સુધી પહોંચીને અટકી જતી. ત્રણ ગામ વચ્ચે એક ટપાલી ને ટપાલીને પોતાની પણ મુશ્કેલી હોયને? ધૂળીયા રસ્તા પર સાયકલ ચલાવીને કે ક્યારેક પગપાળા પહોંચીને પણ ટપાલ પહોંચાડવી એ કામ સહેલું નહોતું. એ કડકડતી ટાઢય ..એ ધગધગતો તાપ …એ ધોધમાર વરસાદ!

પણ ધન્ય છે એ અમુભાઈ ટપાલીને કે જેણે પૂરી નિષ્ઠાથી પોતાની ફરજ બજાવી. હું નથી માનતો કે એ નોકરી કરતા હતા. હું માનું છું કે એ સેવા કરતા હતા.માથે સફેદ અણીદાર ટોપી, સફેદ ખમીસ,સફેદ લેંઘો, લેંઘો સાયકલની ચેનમાં ન ભરાય એ માટે લેંઘાના પાયસામાં ભરાવેલી ક્લિપ્સ ,ખંભે લટકતો ખાખી થેલો અને સાચુકલા ગાંધીવાદી જેવી સાવ સાદી સાયકલ અને એ સાયકલ વાંકીચૂકી કેડી પર ટીન ટીન ટોકરી વગાડતી જાય.

અમુભાઈ દૂરથી આવતા દેખાય ને વાયુવેગે વાત ફેલાય કે ટપાલી આવે છે. ને વાતાવરણ જીવંત થઈ જાય.ને પછી કોઈની આતુરતાનો અંત તો કોઈ થાય નિરાશ. કોઈ થઈ જાય ખુશ ને કોઈ ઢીલાઢફ. અમુભાઈ ટપાલ વાંચી પણ આપે ને વળતી ટપાલ લઈ પણ જાય. વળતી ટપાલ લખવાનું કામ ગામના વેપારી કરી આપે. આ ઉપરાંત અમુભાઈ કોઈ બીમાર હોય તો એની ખબર પણ કાઢે. કોઈને ત્યાં શુભ પ્રસંગ હોય તો હરખ વ્યક્ત કરે ને કોઈને ત્યાં અશુભ બન્યું હોય તો શોક પણ વ્યક્ત કરે.

આ બધું જ બને તેટલી ઝડપથી પતાવી ને અમુભાઈ રવાના થઈ ગયા પછી કોઈ માઈ નો લાલ ઘરની બહાર આવી ને એમ પણ પૂછે કે –હજી ટપાલી કેમ નહીં આવ્યો હોય? ત્યારે કોઈ જુવાનિયો ખડખડાટ હસીને કહે કે – લ્યો, કરો વાત. ટપાલી તો ઈંગોરાળા પોગવા આવ્યો!

ને ધન્યવાદ ટપાલખાતાંને. જેના થકી આવાં નાનકડાં ગામો સુધી એ જમાનામાં આફ્રિકા, યુરોપ અને અમેરિકાથી પણ ટપાલો પહોંચતી હતી. ધન્યવાદ એ હજારો કર્મચારીઓને જે લોકોના સુખદુ:ખમાં સહભાગી બન્યા.

ને ફરીથી ધન્યવાદ અમુભાઈને કે જેમણે મને એક એવી ટપાલ પહોંચાડી કે જેના લીધે મારી  માતાની આંખોમાં હર્ષનાં આંસુ આવી ગયાં હતાં. [ આગળ ફરી ક્યારેક ]

મુકામ-નાનીધારી

માંગ માંગ જે માંગે તે આપું”

ઈશ્વરે મને કહ્યું

ને

મેં માંગ્યું…

હે પ્રભો,

આપી શકો તો આપો

વર્ષો પહેલાંનું મારું ગામ

વત્તા ગામનો નદીકિનારો

વત્તા કિનારા પરનાં આંબલીનાં ઝાડ

વત્તા ઝાડ નીચેનો ધોળા દિવસનો અંધકાર

વત્તા ભૂતની અસ્સલ એવી ને એવ્વી જ બીક

વત્તા બીકથી ધક ધક થાતું

મારું અસ્સલ એવું ને એવ્વું જ હૃદય

ને ઈશ્વર અંતર્ધ્યાન થઈ ગયા

‘તથાસ્તુ’ કહ્યા વગર!!!

મતલબ કે ગયેલો સમય કોઈ પાછો આપી શક્તું નથી. બાળપણ પાછું આવી શક્તું નથી. આવી શકે છે માત્ર એની યાદ. બાળપણમાં તકલીફો વેઠી હોય પણ મોટાભાગે આપણે એ તકલીફોને ગૌરવપૂર્વક યાદ કરતાં હોઈએ છીએ. એવી જ રીતે વતનમાં પ્રગતિ કે કમાણી ન હોવાથી માણસ દૂર જાય છે છતાં ય વતન એને દવલું લાગતું નથી. બાળપણ કે વતનની વાતો યાદ કરવાની પણ એક જાતની મજા હોય છે. આવી જ મજાનો અનુભવ લેવાનો પ્રયાસ છે આ લેખમાળા શરુ કરવાનો.– ‘મુકામ નાનીધારી’

***********************

ઉમરાવાળી પાટ્ય.

નાનીધારી ગામને પાદરથી વહેતી દેદુમલ નદી. એ નદીમાં એક ઘૂનો. ઘૂનો એટલે ગામડાંનો કુદરતી સ્વિમિંગ-પૂલ! નદીમાં પાણીથી છલોછલ ભરાયેલાઊંડા અને પહોળા ખાડાને ઘૂનો કહેવાય. ઘૂનાનું નાનકડું સ્વરૂપ ધૂનડી તરીકે ઓળખાય. એ વખતે નદીમાં ત્રણ ઘૂના જણીતા હતા. પીપળાવાળો ઘૂનો, ધોબીઘૂનો અને ઉમરાવાળી પાટ્ય.

ઉમરાવાળી પાટ્ય નવી નવી અસ્તિત્વમાં આવેલી પણ એની બોલબાલા હતી.જ્યારે જૂઓ ત્યારે છોકરાં નહાતાં જ હોય. ઉનાળાની બપોરે તો હાઉસફુલ! નર્યો ગોકીરો!

આ બ્લોગમાં એ ગોકીરાને એ જ ભાષામાં જીવંત કરવાની હું કોશિશ કરું છું. સો ટકા સફળતાની ખતરી તો નથી. એક પ્રયાસ છે.


“ગોકીરો”

—————–

__એ….કાળીયા.આંય આવ્ય આંય. જો તો ખરો ગળા ગળા  હુધી પાણી સે.

– એ ..બબલા.એણીકોર્ય જાતો નઈં. ન્યાં માથોડું માથોડું પાણી સે. વયો  જાય તો કોઈ કાકોય નઈં બસાવે.

– તું મારી ઉપાધી કર્યમાં. મને પાકું તરતા આવડે સે.

– હવે વાયડો થામાં વાયડો. નવી નવાઈનો તરતા શીખ્યોસ તે. તને તરતા કોણે શીખવાડ્યું? મેં કે બીજા કોયે?

– હવે હાલતો થા હાલતો. મને તો તારી કરતાયપેલેથીઆવડેસ.

– એ બબલા આઘો રે આઘો .ઓલ્યો રમલો આઘડીટોસ્યેથી ધુબકોમારશે તો આવશે સીધો તારી ઉપર્ય. ભુકા બોલી જાહે.

– એ રમકા… આણીકોર્ય ધુબકો મારતો હો ધ્યાન રાખજે. આંય મોટા મોટા પાણા સે .માથું ફુટી જાહે. પસી કેતો નઈં કે કોયે સેતવ્યો નઈં.

– લ્યો. તું રાડ્યું નાખતો રહ્યો ને ઈ  તો ભાયડો તોખાબક્યો! પણ ગ્યો ક્યાં?

– એઓલા કાંઠે ઠેઠ નીકળ્યો!

ઓય ધડ્યના. પાણી તો જો ઉડીને વાડ્યે પોગ્યું.

– રમકો ધુબકો મારે પસી કાઈં બાકી રે.

– ઈ આ રમકો નો હોતને તો તો કાલ્ય ઓલ્યો ગવરો બુડી જાત!

– હા..હા. હાવ હાસી વાત સે. ગવરો તો બે ત્રણ ડુબકી મારી ગ્યોતો. આ રમકાનું ધ્યાન ગ્યું ને એણે ખેંચી લીધો.

– એ જોવું હોય તો .ઓલો સોકરો સડી હોતો નાય સે.કોણ સે ઈ?

– એ તો રમકાને ન્યાં આવ્યો સે. શેરમાંથી આવ્યો સે એટલે સડી હોતો નાય સે.

– શેરવાળાની વાત જ નોખી. આપણને તો ફાવે જ નઈં.

– એય નાથીયા. ધક્કો હેનો મારસ.

– તે વસ્યમાંથી આઘો જાની.ઓડાની જેમ આડો ઉભોસ તે. અમારે નાવું કેમ ?

– આવડી મોટી પાટ્ય સે નાની.કોણ ના પાડેસ?

– તું આડો આવેહ તો ધક્કો વાગશે.

– એટલે હુંસે? આ નદી તારા બાપની સે ?

– બાપ હામે જાતો નઈં નકર માર ખાહ્ય હો જીવકા.

– ખાધો.ખાધો. કોની માએ હવાશેર સુંઠ્ય ખાધીસ કે હાથ લગાડે.

– લે તઈં ખાતો જા મારા હાથની.

– લે તઈં તુંય ખાતો જા.

– એ…. બાધોમાં બાધોમાં. એ નાથીયા .. સુટા પડો.

– એ.. જીવકા. તું રેવા દે .એને નઈં પોગી હક્ય.

– ભલે નો પોગું. ઈ મને મારશે તો હું એને મારવાનો. ઈ કાઈં અમને ગદરાવી નથી દેતો.

– તે તું મને ગદરાવી દેસ ? તારો બાપ કાંઈં કોઠીએદાણા નથી નાખી જાતો.

– હજી કઈ દઉં સું. બાપ હામે જાતો નઈં.

– તું પેલા બાપ હામે ગ્યોતો. એટલે તો આ હોળી હળગી.

– એ રમકા આંયા આવ્ય. આ હોળી તારા વગર્ય નઈં ઠરે.

– આ અવ્યો લો. હું સે તમારે બેયને. ભાગ વેંસવો હોય તો મારી હારે વેંસો. તમે બે ને હું એકલો. આવી જાવ.

– તને થોડું પુગાય?

– નો પુગાય ને તો સાનામના સુટા પડી જાવ.આંય નાવા અવોસ કે બાધવા?

-એય રમકા. તું કાલ્ય તરતોતો એવું આભલું તર્યની.

– આભલું કેવી ને વાત કેવી. મારે નિશાળ ભેગું થાવાનું સે. હું તો આ હાલ્યો!

– લે કર્ય વાત. તું તો નિશાળે નો તો જાતોને?

-નો તો જાતો. પણ રસિકસાબ્યે મને બરકવા સોકરા મારી ઘેર્ય મોક્લ્યાતાં. મને ટીંગાટોળી કરીને લઈ ગ્યા તેદુનો જાતો થઈ ગ્યો.

– લે પણ આ હું કરસ? નાઈધોઈને પાસો હાથેપગે ધુળ્ય લગાડેસ!

– એ.. ઈતો સાબ્યને ખબર નો પડે કે રમાકાભાઈ નદીએ પુગ્યાતા. એટલે.

– એ હાલો મેમાન. બહુ નાયા. કાલ્ય હારુ બાકી રાખો.

– એ હાલો ત્યારે આપણેય જાઈ. રમકા વગર મજા નો આવે.

– મજા શેની નો આવે? મારી હારે કાઈં સેડાસેડી બાંધીસ?

– સેડાસેડી તો નઈં. પણ અમુક માણહ હોય તો રંગત જામે.

– રંગત જમાવવી હોય તો રાત્યે ભેગા થાઈં.

-ક્યાં?

– સોકમાં.બીજે ક્યાં?

-પાકુ?

-પાકુ ટમેટા જેવું. હાલો ત્યારે. મોડું થાહે તો માસ્તર પાસો મને ઉઠ્યબેસ કરાવશે.

– એ હાલો ભાઈ હાલો આજ તો બહુ નાયા.

– ઉભાતો રહ્યો. કપડા તો પેરવા દ્યો.

– પેર તારે પેરવા હોય તો નકર આવ્ય એમનમ

**************

……બબલો…કાળિયો….નાથીયો…ગવરો… જીવકો… .ગોકીરો કરનારા બધાય ડાહ્યાડમરા થઈને ક્યાંક ને ક્યાંક ગોઠવાઈ ગયા હશે. રમકો ભેગો થાય છે ત્યારે ઉમરાવાળી પાટ્યની વાત નીકળ્યા વગર રહેતી નથી.

ને કેટલાક શબ્દો બોલવાની ને સાંભળવાની મજા પડી જાય છે જેવા કે –

ઘુનો, પાણો, ટોસ્ય, ઓડુ, ધુબકો,,ખાબકવું, ગદરાવવું, બરકવું, બાધવું, સેડાસેડી, વાયદા થાવું, પુગવું,ટીંગાટોળી,માસ્તર, સાબ્ય, સાનામના, ભાગ વેસવો ને ઓય ધડ્યના!!!!

ગોકીરો થોડો ભુલાય!

One Response to “ગોકીરો”

  1. kamlesh patel Says:
    November 21, 2008 at 6:17 pm | Reply editતમ તમારે થાવા દ્યો ગોકીરો! મન થાઈ સે લાઇ હુંએ કરવા માંડુ આંઈ ગોકીરો!અલ્યા તમારા ધૂનોમાં ધુબાકો તો માર્યો પણ તમારા જેવી રંગત ક્યા ? તમને થોડુ પુગાય ?