ભૂતને પીપળો પ્રાપ્ત થાતો રહે

Rainbow ghost

Image via Wikipedia

ભૂતને પીપળો પ્રાપ્ત થાતો રહે

જીવનો  NETથી એમ નાતો રહે.

અન્યના કાનને કષ્ટ પડતું હશે

એક ગધ્ધો  છતાં  ગીત  ગાતો રહે.

આમ તો એ કદી માંસ ખાતો નથી

કોઈનું પણ મગજ  તોય ખાતો રહે.

હોય સગલાં ઘણાં તોય શું થઈ ગયું ?

હોય જો રૂપિયા તો જ નાતો રહે.

કોઈપણ કારણે થાય હલચલ ઘણી

થાય સંવાદ કે વાદ થાતો રહે.

ગાંઠિયા   ના રહે માત્ર ચટણી રહે

પાછલા યુગની  એમ વાતો રહે.

દિલનાં માપ પણ સાંકડાં થઈ ગયાં

સાંકડા દિલમાં તું સમાતો રહે.

રોડ રસ્તા મૉલ સઘળું ઝળહળે

રોડ રસ્તા મૉલ સઘળું ઝળહળે

ચાલ મન તારી કશે ઇચ્છા ફળે.


ચીજ મનગમતી ખરીદું આજ હું

એક સાથે એક જો ફ્રીમાં મળે.


વાત શી કરવી મુસીબતની હવે

મેં મિલાવ્યો હાથ તો વળગી ગળે.


દૂધમાં સાકર  ભળે એ રીતથી

એક અફવા પણ હકીકતમાં ભળે.


આવડે ના  આવડે  ગણવા પડે

એમ  ક્યાંથી દાખલા ટાળ્યા ટળે.

શહેરમાં શકમંદ એકે એક જણ

બેફિકર થઈ હું મિલાવું હાથ પણ

શહેરમાં શકમંદ એકે એક જણ.


રાતદી બળતી રહે છે વીજળી

ના મળે માંગ્યા મુજબ અંધાર પણ.


શું ખરીદી લાવશે કોને ખબર!

નીકળ્યાં જેઓ શરમનું લઈ ચલણ.


કોણ વીંધાતું હશે ઘટના વડે

છે બધાં પાસે મજાનું આવરણ.


હાથમાં આવ્યા પછી છટકી જવું

દાખવે મંઝિલ સદા એવું વલણ.


જેમ દાબે ચોરના પગલાં પગી

એમ પાછળ આવતું સૌનું મરણ.

ઘુવડની કેફિયત

Indian Eagle Owl Bubo bengalensis (Franklin)

જે નથી જોયું એ બાબત શું કહું?

છે નરી આંખોમાં આફત શું કહું?


જાગરણ માફક આવે છે રાતનું…

દિવસે બગડે છે દાનત શું કહું ?


ટાળવા ધારું તો પણ ટળતી નથી

વારસાગત આ છે આદત શું કહું ?


કેટલું ટકશેએની કોનેખબર ?

કોમની કેવી છે હાલતશું કહું ?


છે વહેમોથી મબલખ મબલખ ભરી

જાત માણસની એ બાબત શું કહું ?

મૂર્તિઓને કદી તોડવી પણ પડે

મૂર્તિઓને કદી ખોડવી પણ પડે

મૂર્તિઓને કદી તોડવી પણ પડે.


વાટમાં આવતી ધર્મશાળા સમી

લાગણીને કદી છોડવી પણ પડે.


માણસો માંગતાં રોજ વાતો નવી

રોજ નોખી કથા જોડવી પણ પડે.


સખ્ત  હાથે કદી કામ લેવું પડે

આંજણીને કદી ફોડવી પણ પડે.


ઠીક લાગે નહીં એમ થાકી જવું

જિંદગી દોડ છે દોડવી પણ પડે.

બ્લોગજગતમાં ટકોરાપંથ

[મીઠી ચેતવણી: આગળ જતાં આ બ્લોગપંથ પર બંધબેસતી પાઘડીઓના ઢગલા હશે જે પહેરવાની લાલચમાં આવશો નહીં. હા, જો મલકાટની ટોપી નજરે ચડે તો જરૂર પહેરશો.]

બ્લોગમિત્રો, આજે આપ સહુની સમક્ષ બ્લોગજગતમાં ખૂબ જ ઝડપથી પ્રચાર પામેલા ટકોરાપંથના વર્તમાન ગાદીધારી શ્રી ટકોરાનંદજી મહારાજ ઉપસ્થિત છે. જેમની વાણીનો લાભ આપ સહુ જલદીથી લઈ શકો તે માટે હું અહીંથી કૂદકો મારીને  મારી જગ્યાએ જતો રહું છું. તો આપની સમક્ષ પધારી રહ્યા છે શ્રી ટકોરાનંદજી મહારાજ. બોલો ટકોરાનંદજી મહારાજની જય.

વહાલા બ્લોગજનો,

હું  ટકોરાનંદ આજે આપ સહુને ટકોરાપંથ બાબત બેચાર વાતો કહેવા આવ્યો છું. તમે ટકોરાપંથી હો કે ના હો પરંતુ બેધ્યાનથી મારી વાતો સાંભળવાની તસ્દી લેશો એવી આશા રાખું છું. મારા પ્રવચન દરમ્યાન આપના મોબાઈલને બંધ રાખવાની જરૂર નથી. કારણ કે કોઈ પણ પ્રકારના ટકોરાને રોકવામાં ટકોરાપંથ માનતો નથી.

આપમાંથી ઘણાંને એ સવાલો  સતાવતો હશે કે આ ટકોરા એટલે શું? આ ટકોરાપંથ શા માટે? એનું મહત્વ શું? એ ક્યારે અસ્તિત્વમાં આવ્યો? આ પંથની ખૂબીઓ અને ખામીઓ કઈકઈ? હે શ્રોતાજનો આવા વિવિધ સવાલોના જવાબો થોડા જ સમયમાં આપવા એ મારા વશની વાત નથી. વળી આ ભાગદોડના જમાનામાં  આપ લોકો પાસે એટલો સમય પણ નહીં હોય. માટે હું જે પણ થોડુંઘણું કહીશ એના કારણે આપના અજ્ઞાનમાં થોડોઘણો પણ વધારો થશે તો હું મારી જાતને ભાગ્યશાળી સમજીશ.

આપણે ટકોરાથી શરૂઆત કરીએ. ટકોરા એટલે શું?તો હે બ્લોગજનો, કોઈપણ મંદિરમાં  પ્રવેશદ્વારે લટકતા ઘંટનું જે મહત્વ છે તેવું જ મહત્વ આ બ્લોગજગતમાં બ્લોગના પ્રવેશદ્વારે લટકતા ટકોરાયંત્રનું છે. જેના દ્વારા બ્લોગની મુલાકાત લેનારાઓની નોંધ થતી જાય છે. બ્લોગદ્વારે ટકોરા પાડનારને કોઈ વિઝિટર કહે છે તો કોઈ મુલાકાતી કહે છે! કોઈ અતિથિ કહે છે તો કોઈ મહેમાન કહે છે! કોઈને એમાં વાચક નજરે ચડે છે તો કોઈને એમાં વાચકના રૂપમાં છુપાયેલા  યાચકના  દર્શન થાય છે. જે બ્લોગર પોતાના બ્લોગદ્વારે આવું ટકોરાયંત્ર લટકાવે છે તે બ્લોગર ટકોરાપંથી કહી શકાય.

ટકોરાપંથી હોવું  કે ટકોરાને મહત્વ આપવું એ કોઈ ખોટી વાત નથી. જેમ હૃદયના ધબકારા છે તો આપણી જિંદગી છે તેમ બ્લોગના ટકોરા છે તો બ્લોગની જિંદગી છે! ટકોરા છે તો બ્લોગ છે! ટકોરા જ બ્લોગને ધબકતો રાખે છે! ટકોરા વગરનો બ્લોગ એ નર્યા પૂતળા જેવો છે! પાંદડાં વગરના વૃક્ષ  જેવો છે! કાટ ખાઈ ગયેલી તલવાર જેવો છે. હલેસાને કારણે  સાગરમાં નાવ ગતિ કરે છે તેમ ટકોરાને સહારે આ નેટસાગરમાં  બ્લોગ ગતિ કરે છે.

પરંતુ એક વાત ધ્યાનમાં રાખજો કે: ટકોરા એ સાધન છે .. સાધ્ય નથી. માર્ગ છે પણ મંઝિલ નથી! ચટણી છે પણ હોજરી નથી. જેમ ચટણી એ ખમણ કે ભજીયાંને હોજરી સુધી ઝડપથી  પહોંચાડવાનું એક માધ્યમ માત્ર છે તેમ ટકોરા એ બ્લોગને ગતિમાન રાખવાનું એક સાધન માત્ર છે! ટકોરાપંથી બનજો પણ ટકોરા મય ન બની જતા. આપમાંથી ઘણાંએ જડભરત મુનીની વાત સાંભળી હશે. અતિ જ્ઞાની એવા આ મુનીએ હરણનું  એક બચ્ચું જે મા વગરનું હતું, એને ઉછેરવાની જવાબદારી સંભાળી. પણ પછી તો તેઓ એવું જ માનવા લાગ્યા કે : આ બચ્ચાનું અસ્તિત્વ મારા થકી જ છે! તેઓ હરણમય બની ગયા. એ મોહને કારણે જીવનના અંતિમ શ્વાસ વખતે પણ એમને એ હરણની ચિંતા  હતી. જે કામ ઇશ્વરનું હતું એ કામ પોતાનું માનવા લાગેલા એ મુનીના જીવની ગતિ ન થઈ!એમનું જિંદગીભરનું બ્લોગિંગ એળે ગયું!

હે બ્લોગજનો, આપના બ્લોગદ્વારે બાંધેલું ટકોરાયંત્ર એ જડભરતની ઝૂંપડીના દ્વારે બાંધેલા હરણ જેવું છે! તમારો જીવ એમાં બંધાયેલો ન રહે તેનું ખાસ ધ્યાન રાખજો. ટકોરાના આંકડાના જોરે દેડકાની જેમ પેટ ફૂલાવતા બ્લોગજનો પોતાના પેટની મર્યાદા સમજે .

હે ગુણીજનો, ટકોરા એ હંમેશા બ્લોગની ગુણવત્તાની ખાતરી આપતા નથી. ઉત્તમકક્ષાનો બ્લોગ અલ્પ ટકોરા ધરાવતો હોય એવું પણ  બને! અને નિમ્ન કક્ષાનો બ્લોગ વિશેષ પ્રમાણમાં ટકોરા ધરાવતો હોય એમ પણ બને! એટલે જ તો ઘણા બ્લોગમિત્રો ટકોરાને નર્યો  ભ્રમ કહે છે.  એ વાત અમુક સંજોગોમાં સત્ય પણ છે. આપણા ઘરમાં માત્ર  ડોકિયું કરીને જતા રહેલી વ્યક્તિને મહેમાન ન કહી શકાય! ઘરમાં ઝગડો ટંટો થયો હોય ને ટોળું ભેગું થાય તો એને મુલાકાતીઓ ન કહેવાય! ટકોરાયંત્ર ભલે એની નોંધ લેતું હોય! ઘણી વખત ટકોરાની પ્રાપ્તી માટે બ્લોગની ગુણવત્તા સુધારવાના બદલે અન્ય પ્રકારના ઉપાયો અજમાવવામાં આવે છે. એક વખત આવા ઉપાયો અજમાવવાના ચાળે ચડેલો બ્લોગર સમય જતા બ્લોગપંથેથી  ભટકી જાય છે! તે માત્ર ટકોરાના મોહમાં પડી જાય છે! ટકોરાની પ્રાપ્તિ માટે ગમે તેવા અનર્થો કરવામાં તેને નાનપ લાગતી નથી! આવા બ્લોગ ક્યારેય પોતાનું તેજ પ્રગટ કરી શકતા નથી. એવા બ્લોગ પરના આંકડા અવાવરુ ભૂમી પર ઊગી નીકળેલા ઘાસ જેવા છે.

આ દૃષ્ટિએ જોઈએ તો ટકોરાપંથીના ત્રણ પ્રકાર પડે છે! સત્વગુણી ટકોરાપંથી જે ટકોરાને ટકોરાને માત્ર સાધન  માને છે અને હંમેશા પોતાનું લક્ષ બ્લોગની ગુણવત્તા તરફ રાખે છે. અને એ રીતે બ્લોગને વધારે ટકોરા પ્રાપ્ત કરાવે છે. બીજો પ્રકાર રજોગુણી ટકોરાપંથીઓનો છે.  જેઓ જેઓ બ્લોગની ગુણવતાની સાથે સાથે ટકોરા તરફ પણ લક્ષ આપતાં રહે છે. વળી વધારે ટકોરા પ્રાપ્ત કરવા માટે ચિત્રવિચિત્ર ઉપાયો અજમાવતા રહે છે.  ત્રીજો પ્રકાર તમોગુણી ટકોરાપંથીઓનો છે કે જેઓ પોતાના બ્લોગને વધારે ટકોરા પ્રાપ્ત થાય તે માટે કોઈ પણ કક્ષાએ જવામાં સહેજ પણ અચકાતા નથી!  આવા ટકોરાપંથીઓની બ્લોગસામગ્રી પણ સત્વહીન હોય છે!

હવે છેલ્લી વાત! કોઈ બ્લોગજન  જો એવું કહેતો હોય કે, તે ટકોરાને જરાપણ મહત્વ આપતો નથી! તો એનું બેમાંથી એક કારણ હોઈ શકે. કાં તો તે સ્થિતિપ્રજ્ઞ બ્લોગર હોઈ શકે અથવા તો પેલી “દ્રાક્ષ ખાટી છે ” એ વાર્તામાં આવતાં શિયાળ સમાન હોઈ શકે!

તો હવે આ પ્રવચન હું  પૂરું કરીશ કારણ  કે હવે સમય થયો છે ટકોરાગાનનો!

આટલું કહી ટકોરાનંદજી મંચ પરથી નીચે ઉતરીને બ્લોગજનોની પાસે પહોંચી જાય છે અને ત્રણ તાલીના તાલે શરૂ થાય છે… ટકોરાગાન!   તમે કરો  એનું રસપાન!

ટકોરાના તાલે …. ટકોરાના તાલે  બ્લોગી બ્લોગ લખવા જાયરે..

બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત.

રંગબેરંગી… રંગબેરંગી થીમના લહેરણિયાં  લહેરાયરે…

બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત.

ગાંડોઘેલો બ્લોગરિયો ને બ્લોગ એનો ગરબડિયો

ગાંડોઘેલો…  ગાંડોઘેલો બ્લોગરિયો ને બ્લોગ એનો ગરબડિયો

કેવી મજાની નાતરે … બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત.

ટકોરાના તાલે  બ્લોગી બ્લોગ લખવા જાયરે..

બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત.

ઓરો ઓરો આવ બ્લોગી ઓરો ઓરો

ઓરો ઓરો આવ બ્લોગી ઓરો ઓરો

બ્લોગે બેસી ખાઈલે તારાથી ખવાય એટલો પોરો

કેવી મજાની વાતરે … બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત

ટકોરાના તાલે  બ્લોગી બ્લોગ લખવા જાયરે..

બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત.

બ્લોગ  લખો…  બ્લોગી  બ્લોગ  લખો…

લખો ભૂસો…  બ્લોગી લખો ભૂસો..

બ્લોગને કાઠે બ્લોગરિયો પાડે અવનવી ભાતરે…

બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત

ટકોરાના તાલે  બ્લોગી બ્લોગ લખવા જાયરે..

બ્લોગરની જાત કેવી  બ્લોગરની જાત.

આ નવું શું થાય છે ટોળે વળો

નગર તસવીર:ધવલ ઠક્કર

નગર તસવીર: ધવલ ઠક્કર લેખ:યશવંત ઠક્કર

આપણું નગરજીવન સાચી ને ખોટી રીતે ઘણું જ વગોવાયું છે. નગરજીવન બાબત કેટલીક મુખ્ય ફરિયાદો  આવી હોય છે.

[1] નગર કે શહેરમાં કોઈ કોઈનું નથી.  સાચો માણસ મળવો મુશ્કેલ છે.

[2] નગરમાં ઘાસ અને વૃક્ષોનો સફાયો થઈ જતો હોય છે . ગાયમાતાઓ ઘાસના અભાવે પ્લાસ્ટિકની થેલીઓ ખાતી હોય એ જાણે કે સ્વાભાવિક ગણાવા માંડ્યું છે.

[3] નગરમાં પક્ષીઓ માટે કોઈ જગ્યા નથી.  પક્ષીઓના ટહુકા ડોરબેલ કે ટીવી મારફતે સાંભળીને સંતોષ માનવો પડે છે.

[4] શહેરમાં ચોખ્ખી હવા માટે ફાંફા મારવા પડે છે.

[5] શહેરમાં લાજ શરમ નેવે મુકાઈ ગયા છે. ખાસ કરીને કન્યાઓ અને મહિલાઓની બાબતમાં.

… ઉપર જણાવેલી બાબતો રજૂ કરતી હોય એવી અનેક કવિતાઓ ,વાર્તાઓ કે અન્ય પ્રકારની રચનાઓ  આપણે માણી ચૂક્યા છીએ. પરંતુ આજની તારીખે આ તમામ મુદ્દાઓ સાથે મને સો ટકા સહમત થવા જેવું લાગતું નથી.

કારણ કે મને લાગે છે કે…

– હજી શહેરમાંથી માણસાઈએ સંપૂર્ણ વિદાય લીધી નથી.

-શહેરમાં  હજી પણ ગાયમાતાને ખાવા માટે ક્યાંક ક્યાંક  ઘાસનાં તરણાં નસીબમાં છે.

– શહેરના બહારના વિસ્તારમાં રહેતા લોકોને કોકિલનો કલશોર કે મોરલાનો કેકારવ કે કબૂતરનું ઘૂ ઘૂ ઘૂ સાંભળવા મળી શકે છે. જો સાંભળવાનો ઈરાદો હોય તો!

– જો શહેરમાં હજી પણ  કેટલીક જગ્યાએ  ચોખ્ખી હવા મળી શકે છે. અલબત્ત એ માટે આઘાંપાછાં  થવું પડે.

– છેલ્લો મુદ્દો નાજુક છે. ગેરસમજ કરે એવો છે.  પણ આજની નારી જ્યારે તમામ  ક્ષેત્રમાં પોતાની શક્તિ પૂરવાર કરે રહી છે ત્યારે કઈ કન્યા ખરેખર આવું કહેશે કે :

ત્રાજવે ત્રફેંલા મોરની ભેળી હું છાનકી વાતું કરું રે લોલ

લોલ, મારે મોભારે કાગડો બોલે ને અમથી લાજી મરું રે લોલ    [રમેશ પારેખ નાં ગીતમાંથી]

એટલે બિન જરૂરી લાજ શરમ નેવે મુકાઈ ગયા હોય તો સમયનો તકાજો છે.  બાકી .. શરમાતી કન્યાઓ હજી પણ  જોવા મળી શકે છે.

… પણ ધારો કે ભવિષ્યમાં ખરેખર શહેરનું જીવન  ઉપર જણાવેલી તકલીફો ના  પ્રભાવ  હેઠળ સો  એ સો ટકા આવી જાય તો .. તો … તો … મારા જેવો  અ- કવી કેવી રચના કરે.

એક કલ્પના રજૂ કરવાનું મન થાય છે.

ટોળે વળો

આ નવું શું થાય છે  ટોળે વળો.

એક માણસ જાય છે  ટોળે વળો.

ઘાસ ઊગ્યું આ નગરની મધ્યમાં

ગાય તરણાં ખાય છે ટોળે વળો.

સાવ અસલી એક પક્ષી જોઈ લો

ગીત મીઠાં ગાય છે ટોળે વળો.

ના ધુમાડાનું  નથી નામો નિશાન

વાયુ ચોખ્ખો  વાય છે ટોળે વળો.

માનવામાં આવશે એ  વાત  કે

છોકરી શરમાય છે ટોળે વળો.