જશુભાઈની આંખો ખુલી ગઈ. એમને સવાર થઈ ગઈ હોવાનું ભાન થયું.
પથારીમાં પડ્યા પડ્યા જ એમણે જીતુને બૂમ પાડી. ”જીતુ.. ઊભો થા ઊભો. સવાર પડી ગઈ.”
કોઈ જવાબ ન મળતાં એમણે ફરી બૂમ પાડી: “અલ્યા, ઊભો થાને. કહું છે એ સંભળાતું નથી? આ સૂરજ ક્યાં પોગવા આવ્યો? ને તું હજી ઘારોટે છે?”
કોઈ જ પ્રકારનાં પ્રત્યાઘાત ન મળતાં જશુભાઈનો અવાજ મોટો થઈ ગયો. ” અલ્યા મૂરખ, આ દુનિયા આખી જાગી ગાઈને તું હજી ઊંઘે છે? ડફોળ, તું કયારે સુધારવાનો છે? આટલી આટલી બૂમો પાડવાનો મને શોખ થાય છે?”
છતાંય કોઈ જ જવાબ ન મળતાં એમણે ફરીથી બૂમ પાડી: ” અલ્યા કયારે જાગીશ? આ જોતો નથી? બહાર કેટલું અજવાળું અજવાળું છે? મૂરખ..”
ને નયના બહેન આવી પહોંચ્યાં. “કેમ બૂમો પાડો છો?” એમણે ઉચ્ચ અવાજે પૂછ્યું.
“જીતુને જગાડું છું. આ સવાર થઈ ગઈ છે.”
“સવાર તો ક્યારની થઈ ગઈ છે. તમને હવે ખબર પડી? ને રહી વાત જીતુની. તો સાંભળી લો કે- જીતુ ક્યારનો જાગી ગયો છે ને ક્રિકેટની પ્રેક્ટિસ કરવા માટે મેદાનમાં પહોંચી ગયો છે. ને તમે પોતે હવે જાગો તો મને કામની સૂઝ પડે.”
“હુ તો જાગી જ ગયો છુને?’
“આ પથારીમાં પડ્યા પડ્યા બૂમો પાડવાને તમે જાગવું કહો છો? તમારી બૂમો સાંભળીને આજુબાજુના લોકો દોડીને આવ્યા’તા. એમને લાગ્યું કે -તમને કશી તકલીફ થઈ.”
“શું વાત કરે છે? પછી તેં શું કહ્યું?”
“મારે તો બાંધી મુઠ્ઠી લાખની રાખવી પડેને? કહી દીધું કે- એ તો ક્રાંતિકારી કાવ્યોનું પઠન કરે છે. પણ, મારો તમને સવાલ એ છે કે:આવું હોય જાગવાનું?”
ને પછી તો નયના બહેને સુરતી મરચાં જેવા જે જે સવાલો કર્યાં એના જવાબો આપવાને બદલે જશુભાઈને પથારીમાંથી ઊભા થઈને બ્રશ મોઢામાં નાખવું જ ઠીક લાગ્યું.
******************
મિત્રો, આ જાગવું કેટલું છેતરામણું છે! ક્યારેક ક્યારેક આપણને એમ થાય છે કે -આપણે જ જાગી ગયાં ને બીજાં ઊંઘે છે! ને આપણને એમ પણ થાય કે- આ અજવાળું અજવાળું માત્રને માત્ર આપણને જ દેખાય છે!
સાલું, આ આપણું જાગવું એ જશુભાઈના જાગવા જેવું તો નહિ હોયને?
આજનું લંગર:
