COPY PASTE કી પાઠશાલા

હે બ્લોગજનો. આજે લાભ પાંચમના શુભ દિને આ ‘અસર’ ઓટલાધારીના સ્નેહવંદન સ્વીકારશો. આપ સૌ જાણો છે કે દિવાળીના તહેવાર નિમિત્તેના વિરામનો આજથી અંત આવે છે. આજથી સહુ ફરીથી પોતપોતાનો કારોબાર શરૂ કરે છે. અમે પણ આજથી અમારો કારોબાર શરૂ કરીએ છીએ. અમે આજે બોણીમાં જે વિષય હાથમાં લીધો છે એ વિષય COPY PASTE નો છે. અમારા વહાલા વાચકોને કદાચ એમ થશે કે આ ઓટલાધારીને બીજું કશું સૂજતું નથી?  હરીફરીને લે મારા દેવનું નામ! આપની વાત સાચી છે કે બીજું પણ દુનિયામાં ઘણું ઘણું થાય છે…

सिर्फ कॉपी पेस्ट ही नहीं है … और भी गम है दुनियामें.

હવે આપ સૌ મારી વાત સાંભળશો? આ  COPY PASTE ના વિષય સાથે અમારે ઘર જેવો સંબધ થઈ ગયો છે.  ‘મારો પ્રિય વિષય’  એ બાબત નિબંધ લખવાનો આવે તો અમે આંખો મીંચીને COPY PASTE નો વિષય પસંદ કરીએ. તમને થશે કે એવું કેમ?… તો એના જવાબમાં વાત થોડી લાંબી થશે તો વાંધો નથીને?

સાંભળો. અમે અમારો આ અસર ઓટલો શરૂ કર્યા પછી એક વખત બ્લોગજગતમાં ચક્કર મારવા નીકળ્યા ત્યારે અમારાં ધ્યાનમાં આવ્યું કે કેટલાક બ્લોગ્સ પર અમારી જ રચનાઓ ગોઠવીને મૂકવામાં આવી  હતી!!.

અમને થયું કે”આવું કેમ?” અમને પૂછ્યા-કારવ્યા વગર જ અમારી રચનાઓ લઈને હેંડતા થનારને જરાય શરમ ન આવી? પ્રશંસાના બે શબ્દો પણ  બોલવાના નહીં?  “આ ગમે છે માટે લઉં  છું”  એટલું પણ  કહેવાનું નહીં?

અમે એમને કહ્યુઅં કે “ભાઈઓ  આતો અમારી રચનાઓ છે. અમને પૂછ્યા વગર તમે લઈ લીધી છે એ બરાબર નથી. માટે એ રચનાઓ હટાવી લો અથવા તો અમારી  link  આપો.”

તો એ બધા અમારી મજાક ઉડાડવા લાગ્યા અને ઉપરથી અમારો વાંક કાઢવા લાગ્યા કે “તમે તમારા બ્લોગ પર જમાદારને કેમ નથી બેસાડ્યો? નવા નવા લાગો છો?”

આટલું ઓછું હોય એમ એમના ટેકેદારો પણ દોડીને આવ્યા અને બધાય પોતાની કમર લચકાવી લચકાવીને  પોતાના બ્લોગ્સ  હલાવી હલાવીને “રંગ દે નકલચી” ફિલ્મનું ગીત ગાવા લાગ્યા: ગીત તો તમે લોકોએ સાંભળ્યું જ હશે? પેલું જાણીતું ગીત:

ना कोइ लिखनेवाला

ना कोइ सीखनेवाला

हर कोइ है यहां…

COPY PASTE करनेवाला

अपनी तो पाठशाला

अपनी तो पाठशाला

अपनी तो पाठशाला…

અમને થયું કે “અરેરે! આ બ્લોગજગતમાં કોઈ જમાદાર નથી કે જે આ છાકટા થયેલાઓના બ્લોગ પર  બે ચાર દંડા ફટકારે!”

હતાશ  થઈને અમે ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યા.અમને થયું કે:

“ये लूंटफाट ये लडाइ मेरे काम की नहीं मेरे काम की नहीं… “

મિત્રો, પારકા પરદેશમાં  લૂંટાઈ ગયેલો માણસ નિરાશ થઈને એકાદ  જગ્યાએ બેસી જાય એમ અમે બ્લોગજગતના એક બાંકડે બેસી ગયા. અમને નવલકથાકાર  શ્રી ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીની નવલકથાનો નાયક સરસ્વતીચંદ્ર  સાંભર્યો! અમને એનું રુદન પણ સાંભર્યું:  “સુખી હું તેથી કોને શું? દુ:ખી હું તેથી કોને શું?”

… અને ભગવાનને કરવું છે ને ત્યાંથી એ જ વખતે રંગલો અને રંગલી નીકળ્યા! અમારા પર એમની નજર પડી. અમને ઓળખી ગયાં કારણ કે અમે એ લોકોને એક વખત ખેલ કરવા માટે અસરના ઓટલે બોલાવ્યાં હતાં.

“અરે! ઓટલાધારી તમે? કેમ આમ નિમાણા થઈને બેઠા છો?” એ લોકોએ અમને પૂછ્યું.

અમે અમારી આપવીતી કહી. રંગલાએ ગુસ્સે થઈને બાંયો ચડાવી. પણ રંગલીએ વાર્યો. એણે કહ્યું “કળા એ આપણું હથિયાર છે. શબ્દો એ આપણાં શસ્ત્રો છે. આપણે એ રીતે કહીશું કે સમજનારા સમજી જશે ને બાકીનાને મજા પડશે. લડવું ઝગડવું એ આપણું કામ નહીં. આપણે કાલથી જ અસરના ઓટલે ખેલ નાંખીએ”

મિત્રો, આ રીતે જે ખેલ નખાયો તે ખેલ હતો :

COPY PASTEની ભવાઈ—યશવંત ઠક્કર

May 6, 2009

પછી તો ખેલ પર ખેલ. .. અને અમારે ઓટલે ભીડ વધવા માંડી. આપ સહુએ અમને પ્રોત્સાહન આપ્યું. પણ સાચુ કહો કે COPY PASTE નો વિષય અમને ફળ્યો કે નહીં? જે વિષય અમને ફળ્યો હોય એ વિષય સાથે અમારાથી ગદ્દારી કરાય? ના.ના. તમે એમ “જવાદો… જવા દો” ન કરો. ન્યાયની વાત કરો. અમારાથી આ વિષયને પડતો મૂકાય?

અમે આ વિષયને પડતો મૂકી પણ દેત. જો અમારી રચનાઓ અમારી રજા વગર પોતાના બ્લોગમાં મૂકનારાઓએ એ પ્રવૃત્તિ બંધ કરી હોત. પણ એ લોકોય શું કરે? કોઈ પોતાનો ધંધો તો બંધ ન  કરેને?  गंदा है फिर भी धंधा है.

અમે ક્યારેય COPY PASTE બાબત લખવાનું બંધ ન કરીએ એ માટેની સતત પ્રેરણા આપતા એ પ્રેરણામૂર્તિઓનો વિશેષ પરિચય આપવાનું અમે બાકી રાખીએ છીએ.

આ લેખ તમને લોકોને લાંબો લાગ્યો? અરેરે!

ये तो सिर्फ प्रोमो है .. पिक्चर अभी बाकी है, मेरे दोस्त!

ને હવે શું બાકી રહ્યું? સૂચના આપવી પડશે? આપી દઈએ ત્યારે.

એ આ ગમ્મતલેખ છે. સહુએ પોતપોતાની જ પાઘડી પહેરવી. રેઢી પડી હોય તોય કોઈએ  બંધબેસતી પાઘડી પહેરવી નહીં. કારણ કે…

કારણ કે …

કારણ કે …

કારણ કે …

કારણ કે …

પાઘડીમાં કીડીઓ છે!!!!!