વાહ! ક્યા SCENE હૈ!
વાહ! ક્યા SCENE હૈ!
મિત્રો, આ બ્લોગ પર અમે એક લેખ મૂકેલો. જેમાં નરેન્દ્ર મોદી અને અમિતાભ બચ્ચન વચ્ચેની સરખામણી કરવાનો હળવાશભર્યો પ્રયાસ કર્યો હતો. જેમાં અમે એક કલ્પના કરેલી કે આ બંનેને એક જગ્યાએ ભેગા કરવા જોઈએ.
નરેન્દ્ર મોદી અને અમિતાભ બચ્ચન બંને કઈ કઈ બાબતોમાં સરખા છે!
આમ તો એ એક તુક્કા જેવી જ વાત હતી! પરંતુ એ તુક્કાએ પણ હકીકતનું રૂપ લઈ લીધું! ફિલ્મ “પા” ના પ્રમોશનના પ્રસંગે બંને મળ્યા. આ વખતે બંનેની ભેગી તસવીર છાપાંમાં જોવા મળી. અમારે કહેવું પડ્યું કે વાહ! ક્યા SCENE હૈ!
અને હા, શિયાળો બિલ્લીપગે ગુજરાતમાં આવી ચૂક્યો છે. તો માણો કેટલાક અન્ય દ્શ્યો!!!! અને પસંદ પડે તો કહેજો કે :!
વાહ! ક્યા SCENE હૈ?
શિયાળાની સવારના કેટલાક દ્શ્યો!
ધુમ્મસના શેમ્પૂથી નહાતો સૂરજ!
સૂરજની સાક્ષીની રાહ જોતી સ્ટ્રીટ લાઈટ !
જાગેલાને જગાડવા મથતો પૂજારી!
ગુનાખોરીનું પોટલું બાંધતો હોય એમ બિસ્તરો બાંધતો રાતપાળીનો પોલિસ જમાદાર!
બાકીની ઊંઘ પૂરી કરવા ઘર તરફ જતો નાઈટ- વોચમેન!
માલિક સાથે મોર્નિંગવૉકમાં નીકળેલા કૂતરાની સામે સૂત્રોચ્ચાર કરતાં શેરીનાં કૂતરાં!
સ્પોર્ટસશૂઝની મદદથી ઘડપણને ભગાડવા ઝડપથી ચાલતો સિનિઅર સીટીજન!
બાઈકની સાથે સાથે, સિનિઅર સીટીજનને હેરાન કરવાનો જીવનમંત્ર લઈને નીકળી પડેલો જુનિઅર સીટીજન!
સીધી ચાલ ચાલનારાંને આડી ચાલ ચલાવતી રસ્તે રઝળતી ગાયો!
ઘટનાઓનો ભાર ઘેર ઘેર વેચીને પરત ફરી રહેલો છાપું ફેંકનારો!
નવોનક્કોર થઈને જૂના સમાચારો ખરીદવા બેઠેલો પસ્તીની દુકાનવાળો!
દુકાનની સામે સ્વેટર પહેર્યાં વગર ચણવા નીકળી પડેલાં કબૂતરો!
ટ્યુશન કલાસની બહાર જામેલો શિક્ષણપૂડો!
હોમવર્કથી ભરેલાં દફતરોની સમયસર ડીલિવરી કરવા સ્કૂલ તરફ દોડતી રિક્ષાઓ!
રસ્તા વચ્ચે પહોંચેલી, જોબનથી ફાટ ફાટ એવી ઉભરાતી ગટર!
મગજના ફરેલાને સરનામું પૂછતો એક અજાણ્યો!
ગરીબીને ભગાડવા જોર કરતો હોય એવાં જોરથી ગાંઠિયાનો લોટ બાંધતો કારીગર!
GIDC તરફ સાયકલો પર નીકળી પડેલા, ઔદ્યોગિક પ્રગતિના આંકડા જેવા કામદારો!
હનુમાન ચાલીસાના તાલે તાલે ગ્રાહકને મૂંડતો કેશ કલાકાર!
પેસેંજરો આવીને ખીસાં ગરમ કરે એની રાહમાં તાપણે બેસીને હાથ ગરમ કરતા રિક્ષાવાળાઓ!
શિક્ષિત ગુલામોને પકડવા માટે નીકળી પડેલી કંપનીઓની બસો!
બગીચાને બાંકડે બેસીને કવિતાને કાલાવાલા કરતો કવિ!
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
[રંગલો ઠંડીથી ધ્રૂજે છે. ]
રંગલો— હુઉઉઉઉઉઉઉ ….. ટાઢ્ય છે કાંઈ! ભૂક્કા કાઢી નાખે એવી.
રંગલી— હવે રહેવા દે… રહેવા દે. આ તે કાંઈ ટાઢ્ય છે. ટાઢ્ય પડતીતી ઈ દિવસો ગયા.
રંગલો— એ તો મનેય ખબર છે.
રંગલી— તો પછી આ હુઉઉઉઉ શાંને?
રંગલો— એ તો જરા યાદ કરતોતો કે પહેલાના જમાનામાં કેવી ટાઢ્ય પડતીતી! કેવી દાઢી ડગમગતીતી!
રંગલી— રંગલા, હવે તો આપણા મલકમાં એવો શિયાળો આવતો નથી. ને આવે તો લાંબો સમય ટકતો નથી.
રંગલો— હવે તો શિયાળાના ચાર ચાર મહિના નથી આવતા…. આવે છે બેચાર દહાડા!
રંગલી —-સાચી વાત છે રંગલા. હવે તો ફૂલ નહીં તો ફૂલની પાંખડી જેવા શિયાળાને જ વધાવવો જ રહ્યો!
રંગલો— તો વાર કેવી?
રંગલી— પણ સાંભળ. શિયાળાને વધાવવાનો છે પાંચકડાંથી.
રંગલો— પાંચકડાં? તો તો મને મજા આવશે! પણ બ્લોગમિત્રોને પાંચકડાં બાબત જાણ હશે?
રંગલી — આપણે વાર્તા બાબત પાંચકડાં રજૂ કર્યાં હતાંને?
રંગલો— હા, હા! યાદ આવ્યું. છતાંય કહી દઉં કે પાંચકડાં એ લોકગીતનો એક પ્રકાર છે.
રંગલી— એક જમાનામાં લોકો હોંશે હોંશે પાંચકડાં ગાતાં. એમાં ભારોભાર વ્યંગ, કટાક્ષ અને ચાબખા રજૂ થતા. આજે આપણે આજના જમાનાને અનુરૂપ પાંચકડાં ગાવાનાં છે. એ પણ શિયાળાને લગતાંજ!
રંગલો— તો રંગલી થઈ જા તૈયાર! એક પાંચકડું તારું અને સામે એક મારું! વારાફરતી વારો ને મે પછી ગારો! પણ હા… પાંચકડાં નાચતાં નાચતાં ગાવાનાં છે. ને એ પણ માસ્ટર ભગવાન કે અમિતાભ બચ્ચનની સ્ટાઈલથી!
રંગલી— તું કહે એમ! રંગલા…. ભલે થઈ જાય શિયાળાના માનમાં આજના જમાનાનાં પાંચ પાંચકડાં!
[રંગલો અને રંગલી નાચતાં જાય છે અને ગાતાં જાય છે.]
* એ.. શિયાળાની સવાર… ને જેમ જેમ પડતી જાય
માણસ બિચારો એમ એમ, ગાદલામાં ઘરતો જાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ.. લાંબી રાત શિયાળાની, પણ વીતતાં ન લાગે વાર
સૂતાંની વારમાં જ જાણે… પડી જાય સવાર.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ.. સો કિલોની કાયા લઈને … ઓલ્યો પપ્પુ દોડવા જાય
પાછા ફરતી વખતે, લારીનાં ફાફડાજલેબી ખાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… કૂતરું લઈને વાઈફ જેની,મોર્નિંગવૉકમાં જાય
એ હસબન્ડ બિચારો ચા વગર, બગાસે બગાસાં ખાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
*એ… કૂતરું દોડાવે એમએમ, શેઠાણી દોડતી જાય
મોટા તો મૂછમાં હસે, પણ બાળક બહુ હરખાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… વજન ઉતારવાની લાયમાં.. ઓલી લલ્લી દોડવા જાય
વજન તો ઉતર્યું નહીં, એનો હાથ ઉતરી જાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
*એ… પાપડતોડ પહેલવાનો ઘણા, કાયા સુધારવા જાય
કાયા તો સુધરે નહીં.. એમને શરદી લાગી જાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ…વહેલી સવારે કરસનકાકા મોર્નિન્ગવૉકમાં જાય
કૂતરાં પાછળ એવાં પડે કે કાકા ગટરભેગા થાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ.. ટાઢ્યનો માર્યો ઓલ્યો હસબન્ડ.. રજાઈ ખેંચવા જાય
રજાઈ રહી જાય આઘી ને ઓલી વાઈફ ખેંચાઈ જાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે ખાઈપીને તજાંમાજાં થાવી.
* એ.. ડબ્બો ભર્યો અડદિયાનો .. હસબન્ડ ખોલવા જાય
ખોલે પણ ખૂલે નહીં … ઓલી વાઈફ જોઈ જાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… વાઈફ કહે હસબન્ડને … બળથી ખૂલે કેમ?
ખોલો એને કળથી … ખોલો છો અમને જેમ.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… લગન લેવાણાં જ્યાં જ્યાં … ત્યાં ત્યાં ઢબુકિયા ઢોલ
વાંઢા દોડ્યા મંદિરે… પ્રભુ અમારી કિસ્મત તો ખોલ.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… સાસુએ ઠપકો દીધો…વહુ, તમે મોડાં ઊઠો કેમ?
ઊઠતાં જાવ વહેલાં વહેલાં, અમે ઊઠીએ જેમ.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ…સાસુમાના ઠપકાનો, ભોળીએ જવાબ દીધો એમ
બા, પથારી તો છોડી દઉં… પણ પરણ્યો છોડું કેમ?
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… લગન લેવાણાં પિયરમાં ને વાઈફ કહે હું જાઉં
હસબન્ડ કહે તારાં વગર.. હું ટાઢોટબૂકલો થાઉં.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… શાકભાજી મોંઘાં થયાં … ઊંધિયું ખાવું કેમ?
ચમચી ચમચી ચાખી લેવું, પંચામૃતની જેમ.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… મોટે ઉપાડે ટોપી લીધી પણ ટાઢ્ય પડી નઈં
રહેતાં રહેતાં ટાઢ્ય પડી તો ટોપી ખોવાઈ ગઈ.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… તાપણે બેઠા ટપુભાઈ … બીડી સળગાવવા જાય
બીડી તો સળગતા સળગે એમનો હાથ સળગી જાય
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… કસરત કરવાને કાજ, ધનજી ધાબે જાય
પગથિયું ચૂકી જતાં … ભોંય ભેગો થાય.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ…. ડોસો કહે ડોસીને … એક વાત કાનમાં કઉં
વરસો પહેલાના શિયાળા… મને સાંભરે બઉં
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ… ડોસી કહે ડોસાને, હવે લ્યો પ્રભુનું નામ
વખત કર્યે જાય છે … વખત વખતનું કામ.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
* એ .. રંગલો અને રંગલી … હવે લેશે તમારી રજા.
બ્લોગજનો તમે શિયાળાની … લેજો પૂરી મજા.
શિયાળા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી
અમે તારે સહારે તાજાંમાજાં થાવી.
[આ પહેલાંનાં પાંચકડાં આ રહ્યાં ...
વારતા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી ]
કૂવાનાં દેડકાંનું ભજન
[ બાપુ અને ભગો બેઠા છે. પણ બાપુને કેમેય કરીને ઠીક નથી લાગતું. ને ભગો સવાલ કરે છે ... ]
ભગો— કેમ બાપુ? આજે તમને શાનું અહક સે? શરીર ઠીક સે ને?
બાપુ— શરીર તો ઠીક સે . પણ મનને નિરાંત નથી.
ભગો— મનની નિરાંત જો દુકાને મળતી હોય તો આઘડી લઈ આવું બાપુ.
બાપુ—- ઈ તો માથાકૂટ્ય સે. મનની નિરાંત વેસાણ નથી મળતી.
ભગો— ને મળતી હોય તોય બાપુ, આપણે ક્યાં ખરીદવાનો વેંત સે?
બાપુ— ઈ વાતેય તેં લાખ રૂપિયાની કરી.
ભગો— પણ બાપુ, એવું કેવાય સે કે ભજનથી મનને નિરાંત મળે સે.
બાપુ— તે હાસીજ વાત સેને!
ભગો — તો વાર કેટલી? થાવા દઈએ ભજન.
બાપુ— પણ કયું ભજન?
ભગો— ઓલ્યું કૂવાનાં દેડકાંવાળું. સહેલું ને સટ્ટ.
બાપુ— હા… ઈ ભજન તો મને પ્રાણથી પણ પ્યારું. લે ત્યારે કાઢ્ય ઓલી પેટીમાંથી મંજીરા ને તબલાં.
[ ભગો પેટીમાંથી મંજીરા ને તબલાં કાઢે છે ... ને શરૂ કરે છે કૂવાના દેડકાંનું ભજન. તો બ્લોગજનો, તમે પણ માણો એ ભજન ]
હે… કૂવામાં દેડકાં કૂદે
હે… કૂવામાં દેડકાં કૂદે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
આરે કૂવાનો નાનો વિસ્તાર છે
આરે કૂવાનો નાનો વિસ્તાર છે
તોયે દેડકાંને લાગે અપાર છે
તોયે દેડકાંને લાગે અપાર છે
હે….સાગરખેડુની જેમ ઘૂમે [ઘૂમે ... ઘૂમે ... ઘૂમે બાપલા ઘૂમે ]
હે… સાગરખેડૂની જેમ ઘૂમે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
હે…. કૂવામાં દેડકાં કૂદે
હે… કૂવામાં દેડકાં કૂદે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
આરે કૂવાની બા’ર શું થાય છે
આરે કૂવાની બા’ર શું થાય છે
બા’ર શું થાય છે જોવા કોણ જાય છે
બા’ર શું થાય છે જોવા કોણ જાય છે
હે… થોડું કૂદેને ઝાઝું ફૂલે [ફૂલે... ફૂલે....ફૂલે બાપલા ફૂલે]
હે… થોડું કૂદેને ઝાઝું ફૂલે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
હે…. કૂવામાં દેડકાં કૂદે
હે… કૂવામાં દેડકાં કૂદે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
કૂવાનાં દેડકાં કૂવામાં રાજી
કૂવાનાં દેડકાં કૂવામાં રાજી
દેડકાં જો રાજી તો શું કરે કાજી
દેડકાં જો રાજી તો શું કરે કાજી
હે… કાજીને કોઈ ના પૂછે [ના પૂછે બા... પ કોઈ ના પૂછે]
હે… કાજીને કોઈ ના પૂછે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
હે…. કૂવામાં દેડકાં કૂદે
હે… કૂવામાં દેડકાં કૂદે
ને દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાંઉ કરે…. દેડકાં ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરે.
કસાબના વકીલ કાઝમીની હકાલપટ્ટી
દેશના મોટાભાગનાં લોકો એ બાબતથી નિરાશ છે કે, ન્યાયના દરબારમાં થતો વિલંબ દેશના દુશ્મન એવા કસાબ જેવા માટે આશીર્વાદરૂપ છે. સામાન્ય લોકોની એ ચિંતા કેટલી વાજબી છે એનો પૂરાવો આપતા સમાચાર છે કે:
અસહકાર બદલ કસાબના વકીલ કાઝમીની હકાલપટ્ટી.
અબ્બાસ કાઝમી પર કેસ લંબાવવાનો આક્ષેપ.
સહાયક કે.પી. પવારે કેસ સંભાળી લીધો.
જજ તાહિલિયાનીએ કાઝમી કોર્ટને સહકાર આપતા ન હોવાની તથા સુનાવણી લંબાય તેવા પ્રયાસ કરે છે એવી નોંધ કરી હતી. તેમણે નોંધમાં જણાવ્યું છે કે :
“કોઈએ એવા ભયમાં ન રહેવું જોઈએ કે ન્યાયનું હિત જાળવવું એટલે આરોપીનું હિત જાળવવું. કોર્ટમાં કાઝમી પોતાની હાજરી અનિવાર્ય બની ગઈ હોવાનું માનતા હોય તો તે ખોટું છે. પોતાના સહકાર વગર કાર્યવાહી પૂરી નહીં થાય તેમ માનવું પણ ખોટું છે. … કદાચ કાઝમી એવું માનતા હશે કે કસાબના વકીલ તરીકે તેમની નિમણૂક થઈ હોવાથી કોર્ટને તેમના વગર ચાલશે નહીં. જો આ સ્થિતિમાં કાઝમીને કસાબના વકીલ તરીકે ચાલુ રાખવામાં આવે તો કોર્ટની અંદર અને બહાર ખોટો સંદેશ જશે . “
આ નોંધ ન્યાયની ઝડપથી આશા રાખનારાં માટે રાહત આપનારા છે. ખાસ કરીને જજની એ નોંધ કે :
કોઈએ એવા ભયમાં ન રહેવું જોઈએ કે ન્યાયનું હિત જાળવવું એટલે આરોપીનું હિત જાળવવું.
આ નોંધ લાગતાવળગતા અનેક લોકોને સમજ આપનારી છે.
[સૌજન્ય : ગુજરાત સમાચાર. તા. 1-12-09 ]
કસાબ, ખુશ તો બહુત હોગા તૂ!
મુંબઈની ત્રાસવાદી ઘટનાને એક વર્ષ થઈ ગયું. ઘણા મિત્રોને દુ:ખ પણ થતું હશે કે; દેશનો સામાન્ય માનવી મોંઘવારીના કારણે પોતાનો ખોરાકની ટેવોમાં ફેરફાર કરી રહ્યો છે ત્યારે, કસાબ જેલમાં ખાઈપીને વજન વધારી રહ્યો છે. શું થાય? આપણે સવાઈ લોકશાહીવાળા દેશના નાગરિકો છીએ. એ વાત આપણે ધ્યાનમાં રાખવી જ રહી! જલ્દી ન્યાયની આશા રાખવી શકાય એમ નથી. ઘણાં પરિબળો ભાગ ભજવતાં હોય છે. થોડા દિવસો પહેલાં સમાચાર હતા કે કસાબ જેલમાં હસ્યો! આજે પણ હસતો હશે, આપણી લાચારી પર.
આમને આમ પાંચેક વર્ષો જતાં રહેશે તો કદાચ એ હસવાને બદલે જેલમાં ડાન્સ પણ કરશે. રાજકારણની રમતમાં કસાબ ચૂંટણીનો મુદ્દો પણ બનશે. ને જો દસેક વર્ષો નીકળી ગયાં તો કદાચ આપણા જ દેશના કેટલાક માનવતાવાદી મિત્રો કસાબને ફાંસી ન થાય તે માટે ઉપવાસ પર ઉતરે તો પણ નવાઈ પામવા જેવું નથી!.આપણાં દેશનું રાજકારણ કોણ જાણે કેવા કેવા ખેલ દેખાડશે.
‘ધ વેન્સ્ડે ‘ ફિલ્મ જોઈને આપણે ખુશ થઈ ગયા હતા કે; આમ આદમીની લાગણીને વાચા મળી છે. જો કે આપણા દેશનો આમ આદમી ત્રાસવાદીઓને એ રીતે ઠેકાણે પાડે એ વાત જ અવાસ્તવિક હતી. છતાંય આપણને એ ફિલ્મ ગમી હતી કારણ કે એમાં આપણાં મનની વાત હતી. કેટલાક મિત્રોને એ ગમી નહોતી કારણ કે એમાં આમ આદમીને હિંસક થતો બતાવ્યો હતો!. એ લોકોને લાગ્યું હતું કે કલ્પનામાં પણ આપણો આમ આદમી હિંસક બને એ ઠીક નથી.
પણ એ ફિલ્મની પૂરી મજા માણીએ એ પહેલાં જ કલ્પનાથી પણ ખતરનાક હકીકતનો ત્રણ ત્રણ દિવસો સુધી આપણને પરિચય કરાવ્યો કસાબ અને તેની મંડળીએ!
વધારે લખવાની જરૂર નથી. આજે ફરીથી એ બાબત ઘણું લખાશે. શહીદોને સલામી સાથે અમે ગઈ સાલની એક રચના ફરીથી અહીં મૂકીએ છીએ.
શાંત જળમાં પથ્થર પડ્યો ને વમળ થયાં અનેક
કોઈએ લખી વારતા ને કોઈએ લખ્યા લેખ.
વાળ વગરની મૂછો પર કોઈએ દીધા તાવ
હવાની કીધી લાકડી ને હવામાં કીધા ઘાવ
ચોક વચાળે વર્તુળ દોર્યું ને લીંબુ મૂક્યું એક
કોઈએ લખી વારતા ને કોઈએ લખ્યા લેખ.
લઈને વેશ રાજાનો કોઈએ દીધા સંદેશ
લડી નાંખવું છે હવે ડરવું નથી લવલેશ
રાત પડીને ઊંઘ ચડીને પોઢી ગયા દરેક
કોઈએ લખી વારતા ને કોઈએ લખ્યા લેખ.
.
બ્લોગજગતનાં રાહતકામો
બ્લોગજગતનાં રાહતકામો.
પ્રકાર [1]
વર્ષો પહેલાંની વાત છે. સૌરાષ્ટ્ર પંથકમાં દુકાળ પડ્યો હતો. લોકોને રોજીરોટી મળી રહે તે માટે સરકારી રાહતકાર્યો શરૂ થઈ ગયાં. નવા રસ્તાઓ બનવા લાગ્યા. કેટલાક હકીકતમાં અને કેટલાક કાગળ પર. કેટલાક કામોનો કશો અર્થ હતો અને કેટલાકનો ન હતો.
અમારા નાનીધારી ગામથી ઈંગોરાળા ગામનો રસ્તો કાચોપાકો અને ખાડાટેકરાવાળો હતો. એ રસ્તો સુધારવાનું કામ થવા લાગ્યું. કામ એટલે કેવું? આજુબાજુમાંથી માટી ખોદી ખોદીને નાખવાની રસ્તા પર. તગારાં મોઢે માટી રસ્તા પર ઠલવાવા લાગી ભાઈ! ખાડા તો પૂરાવા લાગ્યા. રસ્તો ઊંચો પણ થવા લાગ્યો. ગામલોકોની સાથે અમે પણ રસ્તો જોવા ગયેલા. બધાંની માફક અમને પણ થયું હતું કે: વાહ રસ્તો વાહ! કહેવું પડે હો! હવે રસ્તા પર ચાલવાની ખરી મજા આવશે.
… પરંતુ ગામના બેચાર અનુભવી માણસોથી ચૂપ ન રહેવાયું. એ લોકોએ પોતાના મનની વાત કહી નાખી કે : આ અક્કલનું પ્રદર્શન છે. ઠીક છે કે લોકોની પાસે કામ કરાવ્યું છે. પણ આવાં કામો કરાવવાનો કોઈ અર્થ નથી. અત્યારે ભલે આ રસ્તો મજાનો લાગતો હોય પણ ચોમાસુ આવાવા દ્યો. પછી કેવી મજા આવે છે તે કહેજો.
..અને પછીના વરસે રિમજિમકે તરાને લે કે આઈ બરસાત! … એવો તો કાદવ થયો કે લોકો રાડ્ય નાખી ગયાં. કહેવા લાગ્યા કે આના કરતા તો જૂનો રસ્તો નક્કર અને સારો હતો.
અત્યારે બ્લોગજગતના અમુક પંથકમાં આવાં રાહતકામો ધમધોકાર ચાલી રહ્યાં છે. એ પણ માતૃભાષાને બચાવવાને બહાને! અન્ય બ્લોગર્સનો વગર પૈસે અને વગર કહ્યે પ્રચાર કરવાને બહાને! કેટલાય શ્રમિકો આગળ પાછળ જોયા વગર તગારાં પવડા લઈને આ સામુહિક રાહતકામમાં જોડાઈ ગયા છે. એમનું એકજ કામ છે કે જ્યાંથી મળે ત્યાંથી વગર પૂછ્યે ઉઠાવો માલ અને નાખો આપણા બ્લોગ પર. પછી ભલે ખાડાની જગ્યાએ ટેકરા થવા લાગે. આવા શ્રમિકોના મંડળો છે અને એમના મુકાદમો પણ છે.
વાંક શ્રમિકોનો નથી. એમના હાથોમાં COPY નામે પાવડા અને PASTE નામે તગારાં પકડાવી દેવામાં આવ્યાં છે. એમને કહી દેવામાં આવ્યું છે કે: તમારે કશું જ વિચારવાનું નથી. અક્કલ દોડાવવાની નથી. એ કામ અમે કરીશું. તમે તમને કહેવામાં આવ્યું છે તે કામ કર્યે જાવ. તમે કેટલા તગારાં માલ ઉપાડ્યો એનો હિસાબ અમે રાખીશું.
માર્ગોનાં નામ પણ અપાઈ ગયાં છે: માતૃભાષા વિકાસ માર્ગ. …ગુજરાતી બચાવ પંથ… .ગુજરાતી સંસ્કાર માર્ગ….
પછી ભલે માર્ગ જેવું કશું જ હોય નહીં. હોય તો જ્યાંત્યાંથી ઉઠાવેલા માલના ઢગલા…. ધૂળની ડમરીઓ…. અને ભવિષ્યનો કાદવ!
************************************
બ્લોગજગતનાં રાહતકામો.
પ્રકાર[2]
બ્લોગજગતમાં મનને ખરેખર રાહત પહોંચાડે એવાં કામો પણ થાય છે. એકલા હાથે પણ થાય છે.
કેટલાય બ્લોગર્સ એવા છે કે જેઓ સખત મહેનત કરવામાં મને છે. એમણે પોતાના બ્લોગ પોતાની મહેનતથી શણગારેલા છે. તેઓ અન્યની રચના લાવે છે તો જે તે બ્લોગરને પૂછીને લાવે છે. વળી,એ રચનાને વધારે ઓળખ મળે તે માટે એ બ્લોગર્સ પોતાની સૂઝનો ઉપયોગ કરીને એ રચનાને વધારે સુંદર ઓપ આપતા હોય છે.
કાચાપાકા લાગતા હોય પણ પોતાની ઓળખ જાળવી રાખવા માંગતા હોય એવા કેટલાય બ્લોગ્સ છે. જેમની નોંધ આજે નહીં તો કાલે લેવાશે જ. એવા કેટલાય બ્લોગર્સ છે જેમની ભાષા કાલીઘેલી લાગતી હોય પણ એમની પોતાની છે. એ લોકોને ઉઠાંતરી મંજૂર નથી. એ લોકોને જ્યાંત્યાંથી તગારાં ભરીને માલ લાવીને પોતાના બ્લોગમાં ઠાલવવો મંજૂર નથી.
એમણે પહેલેથી જ નક્કી કરેલું છે કે: પારકી સામગ્રી વડે બ્લોગ બનાવવો નથી. બ્લોગ એવો બનાવવો છે જેમાં અમારી પોતાની ઓળખ હોય. એક વખત અમારા બ્લોગ તરફ ભૂલો પડ્યો હોય તે બીજી વખતે હોંશેહોંશે મારા બ્લોગની મુલાકાત લેવા આવવો જોઈએ.
કેટલાય બ્લોગર્સ છે જે ધીરજ અને ખંતથી કામ લઈ રહ્યા છે. એમને ઉતાવળ નથી કે મુલાકાતીઓનો આંકડો મોટો થતો જાય. એમને વગર મહેનતના પ્રતિભાવોની ખપતા નથી. એમને પોતાની પોસ્ટ જલ્દી જલ્દી મૂકી દેવાની ઉતાવળ નથી. પણ જ્યારે મૂકાય છે ત્યારે ભયો ભયો થઈ જાય છે. એ લોકો પોતાનો તો વિકાસ કરે છે પણ બીજાને વિકાસ પામતા જોઈને પણ આનંદ પામે છે.
બ્લોગના હેતુને સમજવા માટે અભ્યાસથી વિશેષ કોઠાસૂઝની જરૂર છે. જે લોકો એ સમજી ચૂક્યા છે તેમને ક્યારેય બીજાના બ્લોગમાંથી ગુલાલનું પડીકું લાવીને પોતાના બ્લોગમાં મૂકવાની જરૂર લાગી નથી. એમની પાસે પોતાના જ મનનો ગુલાલ છે જ. પોતાના મલકની વાતો છે. પોતાના શહેરની વાતો છે. પોતાના કામધંધાને લાગતા અનુભવો છે. પોતાના વડીલોના મોઢેથી સાંભળેલી વાતો છે. પોતાના મિત્રવર્તુળમાં થતી ગમ્મતો છે. પળેપળ બદલાતી દુનિયા પડી છે, પછી સામુહિક ચોરીયજ્ઞમાં જોડાઈને સ્વાહા… સ્વાહા … કરવાની જરૂર એમને લાગતી નથી.
ભવિષ્યના સારા સારા લેખકો,કવિઓ,વાર્તાકારો, નિબંધકારો,કલાકારો એ તમામ બ્લોગર્સરૂપે બ્લોગજગતમાંથી બહાર પડશે ત્યારે બ્લોગજગતના આ પ્રકારના રાહતકામની કદર થશે.
તો અમે અટકીએ? છટકીએ? ભટકીએ? અને ફરી મળીએ?
જલસા કરો.
બ્લોગજગત પર કોનો ઇજારો છે?
બ્લોગ જગત પર કોનો ઇજારો છે?
ખરેખર બ્લોગ જગત પર કોઈનો ઇજારો છે? એ એટલું મર્યાદિત છે કે એના પર કોઈનો ઇજારો ચાલી શકે! આવા સવાલોનો જવાબ “ના” જ હોઈ શકે. તો પછી આ અવાજ શાંને કે “કેટલાક લેખકો કે કવિઓ બ્લોગ જગત પર પોતાનો ઇજારો સમજી બેઠા છે.” અમને કહેવા દો કે આવી વાત કરનારાઓએ પોતે પોતાની જાતને પૂછવું જોઈએ કે : “શું આપણે પોતે બ્લોગ જગત બાબત ઝાઝો વિચાર કર્યો છે ખરો? શું આપણે કવિઓ કે લેખકોને આગળ કરીને; આપણે પોતે જ માની લીધેલી, આપણી ઉણપોને છુપાવવાની કસરત તો નથી કરી રહ્યાને?”
અમને બ્લોગની કોઈ એક ચોક્કસ વ્યાખ્યા બાબત જાણ નથી. એ ન પણ આપી શકાય. પરંતુ બ્લોગ માટેની આ માન્યતાઓ સાથે સહુ કોઈ સહમત થઈ શકે કે: બ્લોગ કોઈપણ વ્યક્તિ લખી શકે. એ માટે સાહિત્યકાર હોવું જરૂરી નથી. બ્લોગ એ પોતાના વિચારો વ્યક્ત કરવાનું એક ઝડપી માધ્યમ છે. એ શ્રેષ્ઠ માધ્યમ બની શકે છે. એ આમ એક પ્રકારે પોતાની રોજનીશી જ છે. જેમાં બ્લોગર પોતાના મનની વાત બેધડક મૂકી શકે. એ બહાને અન્યએ જણાવેલી સારી કે નરસી વાતો પણ જણાવી શકે. બ્લોગમાં શું લખવું એ બ્લોગરની પોતાની મરજીની વાત છે. એમાં કોઈની જોહૂકમી ચાલે નહીં. બ્લોગમાં રજૂ થતી વાતો લખાણ રૂપે હોય, ચિત્ર રૂપે હોય કે અન્ય કોઈ રૂપે હોય. એ વ્યક્ત કરવામાં જોઈ શકાય કે સાંભળી શકાય એવાં બીજાં અનેક માધ્યમો પણ મદદરૂપ થતા હોય.
બ્લોગનું આ સિવાયનું પણ કાર્યક્ષેત્ર કે રૂપરંગ હશે જ. કારણ કે એ ખૂબ જ વિશાળ છે. એ અનેક શક્યતાઓથી ભરેલું છે.
તો પછી આ લેખકો કે કવિઓ કેમ ઝંડે ચડે છે? સીધી વાત છે કે આપણાંમાંથી મોટાભાગનાં લોકોનું માનવું છે કે: લખવા, વાંચવા કે વિચારોની રજૂઆત સાથે સાહિત્યકારોને જ વધારે નિસ્બત છે. આપણું એ કામ નહીં. આપણ ને એ ફાવે નહીં. એ જવાબદારી એમની. આપણું તો કામ ચાલવું જોઈએ.
વિચારો, કે એમને માર્ગદર્શક બનાવ્યા કોણે? આપણે જ. પ્રેમપત્ર લખવો હોય, લગ્નની કંકોત્રી લખવી હોય, છોકરાંનાં નામ પાડવાં હોય કે એવાં બીજાં સાહસિક કાર્યો કરવાં હોય ત્યારે સાહિત્યકારોને યાદ કરવા પડે એટલી પરાધીન આપણી જાતને બનાવી દીધાં પછી હવે જ્યારે બ્લોગનાં રૂપરંગ બાબત એ લોકો પોતાની અપેક્ષા રજૂ કરે ત્યારે; “ કેટલાક લેખકો કે કવિઓ બ્લોગ જગત પર પોતાનો ઇજારો સમજી બેઠા છે.” એવી ફરિયાદ કરવાનો મતલબ ખરો?
અરે! સાહિત્યકારોએ પોતે પણ સતત જાગૃત રહેવું પડે છે, નહીં તો એમને પણ “ સુધરો, હવે સુધરો. નવું લાવો.” એવું કહેનારા બીજા સાહિત્યકારો પણ હોય છે. એ રીતે જ ગાડી આગળ ચાલતી હોય છે. એક જ જ્ગ્યાએ ઊભા રહીને છૂક છૂક કરવાનો વ્યાયામ કરવાથી ગાડી આગળ ચાલે ખરી?
ગુજરાતી બ્લોગજગત અસ્તિત્વમાં આવ્યું કે તરત જ એમાં જૂનું અને નવું સાહિત્ય ઠલવાવા લાગ્યું. જેણે જેણે એ શ્રમયજ્ઞમાં યોગદાન આપ્યું એ સહુ ધન્યવાદને પાત્ર છે. પણ સાહિત્યકારોને પહેલેથી જ મહત્વ આપવું જરૂરી લાગ્યું કે નહીં? એ લોકો ખોટી દાદાગીરી કરતા હોય તો બેધડક કહી શકાય કે : “ એ ભાઈ. યે બ્લોગજગત છે. તુમ્હારે સામયિક કા પ્રિન્ટિન્ગ-પ્રેસ્સ નહીં હૈ.”
પરંતુ, એ લોકો પોતાને ઠીક લાગે એવી વાતો એમના બ્લોગ પર મૂકે તો એમાં ખોટું શું છે? એમને એમના બ્લોગમાં શું લખવું એ એમનો હક છે. એ વાત માનવી કે ન માનવી એ આપણી મરજીની વાત થઈ. એમની વાત સાથે સહમત ન થવું હોય તો પ્રતિભાવ દ્વારા કહી શકાય. એ પ્રતિભાવ પ્રગટ કરવો કે ન કરવો એ એમની મરજીની વાત. તો આપણી પાસે આપણો બ્લોગ તો છે જ. એમાં આપણે આપણાં વિચારો રજૂ કરી શકીએ. એમાં એમનું ડહાપણ નહીં ચાલે. પણ હા, આપણા બ્લોગમાં કોઈના બ્લોગના લખાણની સીધી ઉઠાંતરી હોય તો એ વિરોધ કરી શકે છે.ત્યાં પછી આપણા હકની વાત કરવી યોગ્ય નથી. સાહિત્યકાર મિત્રોને વિચારોની રજૂઆત સાથે વધારે પનારો પડેલો છે તો એ લોકો કદાચ વધારે પડતો આગ્રહ રાખતા હોય તો આગ્રહ પાછળનાં કારણો સમજવા પણ જરૂરી છે.
એક જ દાખલો આપું. જમણવાર હોય ત્યારે ત્યાં રાખેલા ખોરાક તરફની આપણી નજર અને એક ડોક્ટરની નજરમાં ફેર પડે કે નહીં? આપણને ન દેખાતા હોય એવા જીવાણુ એને દેખાતા હોય એવું બને કે નહીં? બની શકે કે બ્લોગજગતના જમણવારમાં કવિ કે લેખકોને કશું અજુગતું લાગતું હોય તો એ એની રીતે કહી શકે. એ વાતમાં દમ લાગતો હોય તો આપણે એ વાત માનવાની. ન લાગતો હોય તો નહીં માનવાની. હવે જ્યારે એક વાત નક્કી જ છે કે “બ્લોગજગત પર કોઈનો ઇજારો નથી” ત્યારે, “ કેટલાક લેખકો કે કવિઓ બ્લોગ જગત પર પોતાનો ઇજારો સમજી બેઠા છે.” એવી ફરિયાદ કરવાની જરૂર જ નથી. આતો એના જેવી વાત થઈ કે ,શહેરના ભરચક ચોક વચ્ચે ઊભા રહીને આપણે હાકોટા પાડીએ કે : “હે.. આ ચોકને પેલા જંગલના વાઘ-દીપડા પોતાનો ઇજારો સમજી બેઠા છે.”
ખરેખર તો કોઈપણ સાહિત્યકાર જ્યારે બ્લોગજગતમાં પધારે છે ત્યારે તેની પહેલી ઓળખ એક બ્લોગર તરીકેની જ છે. એ વાત જે તે સાહિત્યકારે સમજવી જ રહી. એવી જ રીતે બ્લોગ લખનાર કોઈપણ બ્લોગર છેવટે તો લેખક જ છે અથવા તો લેખક બનવા તરફ ગતિ કરી રહ્યો છે એ વાત જે તે બ્લોગરે પણ સમજવી જ રહી. આમાં છાશ લેવા જવું અને દોણી સંતાડવાની વાત બંને પક્ષે નહીં ચાલે. ખરેખર તો બે પક્ષ છે જ નહીં એ વાત જ સમજવી જરૂરી છે.સહુથી મોટી વાત કે હકની સાથે સાથે ફરજ પણ હોય છે. જે બજાવવી આપણને આકરી લાગે છે.
મિત્રો, આવી બધી વાતો અમે તમને એટલા માટે કરીએ છીએ કે, અમે પણ તમારી માફક એક બ્લોગર છીએ. શીખીએ છીએ કે સારા બ્લોગર કેમ થવાય. તમે જે વર્ગમાં બેઠા છો એ જ વર્ગમાં અમે બેઠા છીએ. એમ માનો કે અમે છેલ્લે બેઠા છીએ આપણે સહુએ શીખવાનું છે તે સાથે મળીને શીખવાનું છે.
અમે તમારી સામે ઊભા રહેલા માસ્તર નથી. એક મિત્ર તરીકેની આ વાતો છે. હજુ ઘણી વાતો કરવી છે. સાંભળવી પણ છે. સવાલ જ નથી, એકલા બકબક કરવાનો! પણ… બાકી રાખીએ…
સાંકડ-મૂકડ
મોટરગાડી ડામરરોડ છોડીને કાચા રસ્તા પર દોડવા લાગી ત્યારે રાકેશના ચહેરા પર અણગમાની રેખાઓ ઉપસી આવી. જો કે મારા આનંદનો તો પાર જ નહોતો. હું કેટલાય વર્ષો પછી વતનમાં જઈ રહ્યો હતો. મને તો મોટરમાંથી ઊતરીને ગામ સુધી ચાલીને જવાની ઇચ્છા થઈ આવી; પણ રાકેશની બીકે હું મારી ઇચ્છા મનમાં જ દબાવીને બેસી રહ્યો.
રાકેશ શહેરમાં રહેનારો મારો પિત્રાઈ હતો. સામાજિક કામને લીધે બીજા ત્રણ સંબધીઓને લઈને મારા જ જૂના ગામ જવા નીકળ્યો હતો. સંગાથ માટે મને સાથે લીધો હતો. મોટર એની હતી એટલે ધાર્યું પણ એનું જ થાયને?
નાનકડું વીસાવદર ગામ વીંધીને મોટર નદીનો ઢાળ ઉતરતી હતી ત્યાંજ મેં જોયું કે નાગભાઈ દરબાર હાથ ઊંચો કરીને ઊભા હતા. હું પહેલી નજરે જ એમને ઓળખી ગયો.
“રાકેશ, ગાડી ઊભી રાખ.” મારાથી બૂમ પડાઈ ગઈ. રાકેશે કચવાતા મને ગાડી ઊભી રાખી.
નાગભાઈ દોડીને મોટર પાસે આવ્યા. મારા તરફ તો એમની નજર જ ન પડી. આજીજીભર્યા સ્વરે એમણે રાકેશને કહ્યું: “ભાઈસાબ, મારી હારે મેમાન છે. એને નાનીધારી સુધી બેહાડતા જાવ. એને ખૂબ તાવ ચડ્યો છે એટલે કહું છું.”
“ગાડીમાં જગ્યા જ નથી.” રાકેશે અણગમા સાથે જવાબ આપી દીધો.
“જરા સાંકડમૂકડ બેહાડી દ્યો તો મહેરબાની.”
“આ બળદગાડું નથી.આમાં પાંચથી વધારે ન સમાય.” રાકેશે મજાકભર્યા સ્વરમાં કહ્યું અને મોટર ઉપાડવાની તૈયારી કરી.
….. એ ક્ષણે તો મારી નજર સમક્ષ એક બળદગાડું જ તરવરતું હતું. માફાના રૂપવાળું બળદગાડું![માફો= ઘૂમટ આકારે લાકડાના ઓઠાવાળી છાયા માટે છત્ર રાખેલું હોય એવી ગાડી.] આ જ રસ્તો હતો અને આ જ નાગભાઈ માફો લઈને ગામ તરફ જતા હતા. શનિવારનો દિવસ હતો હું બપોરના સમયે નિશાળેથી છૂટીને ગામ તરફ જતો હતો. ધોમધખતો તાપ હતો. મારા ખભે વજનદાર દફતર હતું. હું બને એટલી ઝડપથી ચાલતો હતો. માફો મારાથી થોડોક આગળ હતો અને એમાં નાગભાઈના પરિવારના સભ્યો બેઠાં હતાં.
માફા સુધી પહોંચીને હું આગળ જતો હતો ત્યાં જ માફામાંથી નાગભાઈની બાના શબ્દો મેં સાંભળ્યા: “અરેરે! આ બળબળતા તાપમાં આ છોકરો શેકાઈ જાશે! એને બિચારાને માફામાં બેહાડી દે.”
“મનેય બેહાડી દેવાનું મન તો થ્યું જ છે પણ તમને ફાવશે?” માફામાં જગ્યા નહોતી એટલે નાગભાઈએ અંદર બેઠેલાં કુટુંબીઓને પૂછ્યું.
“અરે! સાંકડમૂકડ સામી જાશે બિચારો. બેહાડી દે બેહાડી દે.”
“આવતો રે બાપલા આવતો રે. તું આવા તાપમાં હાલીને જાય ઈ અમારાથી કેમ જોવાય?” એમ કહેતાં કહેતાં નાગભાઈએ માફો ઊભો રાખી દીધો હતો. અંદર બેઠેલી બહેનોએ આઘાપાછાં થઈને મારા માટે જગ્યા કરી દીધી હતી.
વર્ષોજૂની એ ઘટના મારી નજરસમક્ષ તરવરવા લાગી! ને….
….. “રાકેશ, ઊભો રહેજે. હું ઉતરી જાઉં છું. તું આ મહેમાનને બેસાડી દે.” મારાથી કહેવાઈ ગયું.
રાકેશની મંજૂરીની રાહ જોયા વગર જ હું મોટરમાંથી ઉતરી ગયો અને નાગભાઈના મહેમાનને બેસાડી દીધા.
ધૂળ ઉડાડતી મોટર ગઈ. એ ધૂળના ગોટેગોટામાં મને રાકેશનો ધૂંઆપૂંઆ થતો ચહેરો દેખાયો!
નાગભાઈ સાથે વાતોમાં રસ્તો કેમ કપાયો તેની તો ખબર જ ન પડી. બહુ વખતે ભેગા થયા હતા એટલે વાતોનો પણ પાર નહોતો.
ઘેર પહોંચ્યો ત્યારે રાકેશના મગજમાં સંતાઈને બેઠેલો ગુસ્સો મારા તરફ કૂદી પડ્યો.
“શી જરૂર હતી એવા ગામડિયા માટે જગ્યા કરી આપવાની? આ જમાનામાં એવા દયાળું ના થવાય. તું પણ સુધર્યો નહીં…. ” રાકેશ બોલ્યે જતો હતો.
…પણ મારા મનમાં કીડિયારાની જેમ ઊભરાતી વતનની સ્મૃતિઓ એકમેકને માટે સાંકડમૂકડ જગ્યા કરી રહી હતી.
ચાંદની. 21-12-1984]
[અમારી એક વાર્તા વૃંદાવનમાં નિમાણી થઈને બેઠી છે: “લીલા”
અને બીજી મુંબઈની ભીડમાં અટવાઈ ગઈ છે.: “મુંબઈ ” – ખરેખર મુંબઈમાં કોઈ કોઈનું નથી? વાંચો આ વાર્તા. ]
[ વાર્તા બાબત વધારે વાંચો: વારતા તારાં પાંચ પાંચકડાં ગાવી ]
ચુરા લી હૈ તુમને જો પોસ્ટ તો… બ્લોગ નહીં ચુરાના સનમ
બ્લોગજગતની ”મનોરંજન” રંગભૂમીમાં આપનું હાર્દિક સ્વાગત છે.
અમારા બ્લોગવિસ્તારના કદરદાતાઓ,
પ્રતિભાવદાતાઓ,
તમારાં થકીજ અમને અવારનવાર સુવિચારો આવે છે.
આજનો અમારો સુવિચાર એવો છે કે બ્લોગજગતની ફિલ્મ્સ બની હોત તો? અહાહા! કેવાં કેવાં દ્શ્યો આપણને જોવા મળ્યા હોત!
નાયિકા બ્લોગ લખતી હોય… ખલનાયક એનું COPY PASTE કરતો હોય! નાયકનાં ધ્યાનમાં આવે… એ ખલનાયકને પકડી પાડે. ખલનાયકને COPY PASTE કરેલું લખાણ હટાવવું પડે.. નાયિકા નાયકનો આભાર માને… “ આપકા બહોત બહોત શુક્રિયા”
તો જવાબમાં નાયક કહેતો હોય કે: “ઈસમેં શુક્રિયાકી ક્યા બાત હૈ? યે તો મેરા ફર્જ થા.”
… ને પછી શરુ થાય પ્રણયગીત…
આજકાલ તેરેમેરે બ્લોગકે ચર્ચે હર જબાન પર
સબકો માલૂમ હૈ ઔર સબકો ખબર હો ગઈ…
[ તો ક્યા?]
[મ્યુઝિક: ટૂં.... ટૂટૂટૂ.. ટૂં.... ટૂટૂટૂ ટૂં.... ટૂટૂટૂ...]
મિત્રો, જૂની ફિલ્મ્સનાં પ્રણયગીતો ની બોલબાલા હતી. આજે પણ છે. પણ એ વખતે બ્લોગજગત નહોતું! જો હોત જરૂર એને ફિલ્મ્સમાં સ્થાન મળ્યું હોત! તો ફિલ્મનાં નાયક નાયિકા કેવા કેવા ગીતો ગાતાં હોત! અમે એ બાબતની કલ્પનાઓ કરી છે અને અત્રે ગીતોની યાદી મૂકી છે. દ્શ્યોની કલ્પનાઓ તમારા પર છોડીએ છીએ. તો માણો, બ્લોગજગતનાં પ્રણયગીતો….
[1]મેરે બ્લોગપે કૉમેન્ટ રાની, તું ને દિયા શુક્રિયા … શુક્રિયા
મેરે પ્યાસે બ્લોગકો પાની, તું ને દિયા શુક્રિયાં … શુક્રિયા.
[2] મૈ તેરે બ્લોગપે ઠહર ના જાઉં કહીં, મુજસે કૉમેન્ટ ચુરાનેકી કોશિશ ના કર
મૈ તેરે બ્લોગકી ગઝલ ગાઉં ન કહીં, મુજસે મોમેન્ટ ચુરાનેકી કોશિશ ના કર.
[3] યે રેશમી ગઝલે .. યે સરબતી બાતેં
ઇન્હે પઢકર કૉપી કર રહે હૈ સભી…
ઇન્હે પઢકર કૉપી કર રહે હૈ સભી..
[4] કોરા કાગજ થા બ્લોગ મેરા..
બસ ગયા ઇસમેં ગીત તેરા…
બ્લોગપે પોસ્ટ રખનેસે પહલે…. મુજે તેરી કૉમેન્ટ્સ મિલનેસે પહલે..
કહાં થી યે બાતેં.. ઐસી રાતેં .. યે મુલાકાતેં…
સૂના આંગન થા બ્લોગ મેરા… બસ ગયા ઇસમેં થીમ તેરા…
[5] અઈં અઈં યા કરું મૈ ક્યા સૂકૂ સૂકૂ
ખો ગયા બ્લોગ મેરા સૂકૂ સૂકૂ…
[6] સદા ઠુશ રહે તુ કૉપી કરનેવાલે..
દુઆ કર રહેં હૈં બ્લોગ લિખનેવાલે..
[7] સેવખમની સેવખમની ખાના નહીં…મુજે છોડકે મુજે છોડકે
ઓ બ્લોગર મેરે યારા… યે વાદા નિભાના
ભૂખે મર જાના, મગર ખાના નહીં…
સેવખમની સેવખમની ખાના નહીં…મુજે છોડકે.. મુજે છોડકે.
[8] હો… ગતકડા જાનકર તુમતો મેરા બ્લોગ છોડ જાતે હો.
મુજે ઈસ હાલમેં કિસકે સહારે છોડ જાતે હો.
[9] હમારે બ્લોગ કોઈ આયેગા
કૉમેન્ટકી દોરસે બંધ જાયેગા..
હો.. આયેગા આયેગા આયેગા….
[10] કહાં ચલ દિયે.. ઈધર તો આઓ
મેરે બ્લોગકો, ના ઠુકરાઓ..
ભોલે બ્લોગર, માન ભી જાઓ … મન ભી જાઓ.
[11] જાનેવાલે કભી નહીં આતે… જાનેવાલોકી યાદ આતી હૈ
બ્લોગ એક મંદિર હૈ… બ્લોગ એક મંદિર હૈ,,,,
[12] મેરે બ્લોગકી ગંગા ઔર તેરે બ્લોગકી જમુના
કા બોલ રાધા બોલ બ્લોગિન્ગ હોગા કિ નહીં?
કા બોલ રાધા બોલ બ્લોગિન્ગ હોગા કિ નહીં.
[13] મૈ કા કરું રામ મુજે બ્લોગર મિલ ગયા
હાય હાય બ્લોગર મિલ ગયા …
કવિઓકે દેશ મુજે બ્લોગર લેકે આ ગયા
સબ જો લાયે ગઝલ.. બ્લોગર હઝલ લેકે આ ગયા
મૈ હો ગઈ બદનામ, મુજે બ્લોગર મિલ ગયા
મૈ કા કરું રામ મુજે બ્લોગર મિલ ગયા
હાય હાય બ્લોગર મિલ ગયા .. હાય હાય બ્લોગર મિલ ગયા
[14] બદલ ગયા થી…મ, હો ગયા કામ
જાને દો જાના હૈ
અભી અભી તો આઈ હો, અભી અભી તો જાના હૈ…
[15] યે મેરે દિલ કહીં ઓર ચલ
ઇસ બ્લોગસે દિલ ભર ગયા
ઢૂંઢ લે બ્લોગ કોઈ ઔર નયા
યે તો પૂરા કૉપી-પેસ્ટ હો ગયા ..
[16] કૉમેન્ટ જા જા જા … કૉમેન્ટ જા જા જા .
પહલે બ્લોગકી પહલી કૉમેન્ટ સાજનકો દે આ
કૉમેન્ટ જા જા જા … કૉમેન્ટ જા જા જા .
[17] હમ દોનો દો પ્રેમી બ્લોગિન્ગ છોડ ચલે
બ્લોગિન્ગ કી હર સારી રસમેં તોડ ચલે.
[એ બાબુ,,, કહાં ચલે? ‘દિવ્ય ભાસ્કર’ ચલે યા ‘સંદેશ’ ચલે?]
[18] આજ કી રાત મેરે બ્લોગસે કૉપી કર લે
કલ તેરી મેહફિલસે બ્લોગર ચલા જાયેગા..
જોક રહ જાયેગી
જોકર ચલા જાયેગા.
[19] ચુરા લી હૈ તુમને જો પોસ્ટ તો … બ્લોગ નહીં ચુરાના સનમ
બદલકે થીમ અપને બ્લોગકા.. બદલ નહીં જાના સનમ
[20] ઓ હસીના ગઝલોવાલી જાને જહાં .. ઢૂંઢતી હૈ બ્લોગ આગે કિસકા નિશાન
બ્લોગ બ્લોગ એ શમા ફિરતી હો કહાં?
બ્લોગ અન્જાના ઢૂંઢતી હું… ગીત મસ્તાના ઢૂંઢતી હું…
મેરે બ્લોગમેં જો બસે વો ખજાના ઢૂંઢતી હું.
[મ્યુઝિક: ઠેન્ટેન ઠેન્ટેન ઠેન્ટેન...]
[21] બ્લોગર હૈ હમ બ્લોગરકો ન ઘર ચાહિયે .. ન ઘર ચાહિયે
ગઝલોસે ભરા એક બ્લોગ ચાહિયે… એક બ્લોગ ચાહિયે.
[23] એક થા બ્લોગર ઔર એક થી બ્લોગર
દોનો કમ્પ્યુટરમેં રહતે થે
યે કહાની બિલકુલ સચ્ચી હૈ
મેરે ટીચર મુજકો કહતે થે.
[24] બદનપે લેપટોપ લપેટે હુએ
ઓ જાને તમન્ના કિધર જા રહી હો
જરા પાસ આઓ તો
બ્લોગ ખિલ જાયે…
[25] મૈ તેરી પોસ્ટ હું તુ મેરા બ્લોગર હૈ
બ્લોગગ્રંથ કે પન્નો પર અપના નામ તો જોકર હૈ…
[26] ક્યા ગીત લિખતી હો અચ્છી ગઝલ લિખતી હો
કુછ ભી કહો કહતે રહો ..
મુજે અચ્છા લગતા હૈ
બ્લોગિન્ગકા હર સપના અબ સચ્ચા લગતા હૈ.
[27] પોસ્ટ પોસ્ટ ના રહી બ્લોગ બ્લોગ ના રહા
એ બ્લોગિન્ગ હમે તેરા એતબાર ના રહા ..એતબાર ના રહા.
[28] લિખે જો ગીત તુને વો તેરે બ્લોગ મેં
હજારો રંગકે મસાલે બન ગયે
સવેરા જબ હુઆ તો હલ્દી બન ગયે
જો રાત આઈ તો મિર્ચી બન ગયે.
[28] દિલરુબા મૈને ..તેરે બ્લોગપે ક્યા ક્યા ન કિયા..
પ્રતિભાવ દિયા… પ્રતિઘાત લિયા
પ્રતિભાવ દિયા…પ્રતિઘાત લિયા
[29] દર્દે બ્લોગ બઢતા જાયે… સારી સારી રાત નીંદ ન આયે
દે કૉમેન્ટ કોઈ ઐસી કિ ચેન આ જાયે.
[30] લિખે જો બ્લોગ તો પોસ્ટ ચુરાયે
ના લિખે તો મર જાયે
હમેં ક્યા હો ગયા હૈ … હમેં ક્યા હો ગયા હૈ?
[31] શબ્દો મેં ઘોલા જાયે થોડાસા કબાબ
ઉસમેં ફિર મિલાઈ જાયે થોડીસી શરાબ
હોગા જો લોચા યું તૈયાર
વો બ્લોગ હૈ….
[32] હો તુમ મુજે યું ભૂલા ન પાઓગે .. હો તુમ મુજે યું ભૂલા ન પાઓગે.
જબ કભી ભી પઢોગે બ્લોગ મેરે
સર પકડકે તુમ ભી બૈઠ જાઓગે… હો તુમ મુજે યું ભૂલા ન પાઓગે.
[33] ચલતે ચલતે મેરા યે બ્લોગ યાદ રખના
કભી અલવિદા ના કહના … કભી અલવિદા ના કહના .
બ્લોગજગતની કહેવતો
મિત્રો, આજે અમે કેટલીક કહેવતો રજૂ કરી છે. જૂની તો હતી જ. અમે નવી કહેવતો બનાવાવાનો પ્રયાસ કરેલ છે. બે વાતોનું અમે ધ્યાન રાખેલું છે. એક તો તમામ નવી કહેવતો બ્લોગજગતને લગતી હોય અને બીજું કે એ ગમ્મતભરી હોય. તો જોઈ શું રહ્યા છો! જોડાઈ જાવ.
[1] પૂછતાં પૂછતાં પાટણ જવાય. = બાખડતાં બાખડતાં બ્લોગર થવાય.
[2] ખીસાં ખાલી ને ભપકા ભારી. = બ્લોગ ખાલી ને થીમ ભારી.
[3] બાર વેંતનું ચીભડું ને તેર વેંતનું બી. = બાર લીટીની પોસ્ટ ને તેર લીટીની કૉમેન્ટ.
[4] પૈસો પૈસાને ખેંચે. = કૉમેન્ટ કૉમેન્ટને ખેંચે.
[5] જાનમાં કોઈ જાણે નહીંને હું વરની ફોઈ. = બ્લોગજગતમાં કોઈ જાણે નહીં ને હું બ્લોગનો ખાં.
[6] લાવ્ય ઘોડો ને કાઢ્ય વરઘોડો. = કર્ય કૉપી ને થા બ્લોગર.
[7] બાર વરસે બાવો બોલ્યો: “બચ્ચા દુકાલ પડેગા.” = બાર વરસે કૉમેન્ટ મળી: ”મજા ન આવી”
[8] ભેંસનાં શીંગડાં ભેંસને ભારે. = પોસ્ટની ટેગ્સ પોસ્ટને ભારે.
[9] રાજાને ગમે ઈ રાણી , છાણાં વીણતી આણી. = બ્લોગરને ગમે ઈ પોસ્ટ, ’ઠ’ ને બદલે ‘ઢ’ સોતી આણી.
[10] હાથના કર્યા હૈયે વાગે. = બ્લોગરના કર્યા બ્લોગને વાગે.
[11] બાંધી મુઠ્ઠી લાખની ને ઉઘડતાં વા ખાય. = બાંધી પોસ્ટ લાખની ને પ્રગટતાં વા ખાય.
[12] નાચવું નહીં તો કહે કે આંગણું વાંકું. = લખવું નહીં તો કે ભાષા વાંકી!
[13] આંગળી આપતાં પોંચો પકડ્યો. = કૉમેન્ટ આપતાં બ્લોગ પકડ્યો.
[14] ઊંટ મરે ત્યારે મારવાડ ભણી જૂએ. = બ્લોગર મરે ત્યારે ક્મ્પ્યુટર ભણી જૂએ.
[15] હરીફરીને લે મારા દેવનું નામ.= હરીફરીને કર કૉપી- પેસ્ટનું કામ.
[16] ચાળકમાં સાંઢિયો! = બ્લોગજગતમાં નવલકથા!
[17] કાં લડ્ય ને કાં લડનારો દે. = કાં બ્લોગ વાંચ્ય ને કાં વાંચનારો દે.
[18] પાણી પીધાં પછી ઘર પૂછ્યું. = કૉમેન્ટ આપ્યા પછી પોસ્ટ વાંચી.
[19] છોકરાં ધવરાવ્યે મોટાં થાય છે, રમાડ્યે નહીં. = બ્લોગ્સ લખ્યે મોટા થાય છે, વખાણ્યે નહીં.
[20] એક તોલડી તેર વાનાં માંગે. = એક પોસ્ટ તેર ટેગ માંગે.
[21]વઢકણી વહુએ દીકરો જણ્યો. = વઢકણી વહુએ બ્લોગ લખ્યો.
[22] કજિયાનું મૂળ હાંસી ને રોગનું મૂળ ખાંસી. = કજિયાનું મૂળ કૉમેન્ટ ને કોમેન્ટનું મૂળ બ્લોગ.
[23] નબળો ધણી બૈરી પર શૂરો. = નબળો બ્લોગર કૉમેન્ટમાં શૂરો.
[24] નબળાં ઢોરને બગાઈ ઘણી. = નબળી પોસ્ટને ટેગ્સ ઘણી.
[25] ઘર બાળીની તીરથ કરવું. = ધંધો છોડીને બ્લોગર થવું.
[26] ડોશી મરે એનો વાંધો નથી, જમ ઘર ભાળી જાય એનો વાંધો છે. = ખીસ્સું ફાટે એંનો વાંધો નથી ,ખીસ્સાકોષ પડી જાય એનો વાંધો છે.
[27] ઊંટ ને વળી ઉકરડે ચડ્યો. = લેખક ને વળી બ્લોગર થયો.
[28] રાત થોડી ને વેષ ઝાઝા. = પોસ્ટ થોડી ને કેટેગરી ઝાઝી.
[29] કરવા ગયા કંસાર ને થઈ ગઈ થૂલી. = કરવા ગયા કૉમેન્ટ ને થઈ ગઈ લડાઈ.
[30] ધરમની ગાયના દાંત ન જોવાય. = ઉઠાવેલી પોસ્ટની જોડણી ન જોવાય.
[31] પાઈની પેદાશ નહીં ને ઉપાધીનો પાર નહીં.= પાઈનો પ્રતિભાવ નહીં ને પોસ્ટનો પાર નહીં.
[32] ભેંસ ભાગોળે છાશ સાગોળે ને ઘેર ધમાધમ. = બ્લોગ બીજાનો ,પોસ્ટ ત્રીજાની ને બ્લોગ-ગ્રુપમાં ધમાધમ.
[33] આપીને માંગે તેની અક્કલ જાય આઘે.= આપીને માંગે તેની કૉમેન્ટ જાય આઘે.
[34] કપાળે કપાળે જુદી મતિ. = બ્લોગે બ્લોગે જુદા થીમ.
[35] હવેલી લેતાં ગુજરાત ખોઈ. = પોસ્ટ લેતાં બ્લોગ ખોયો.
[36] આપ ભલા તો જગ ભલા. = આપ ભલા તો બ્લોગ ભલા.
યશવંત ઠક્કર
વળતા પડકારા