સાદાં ખમણ અને નાયલોન ખમણ

-[૧] 

-[૨] 


મિત્રો,આપ સહુએ આ બંને તસવીરો જોઈ.પ્રથમ તસવીર દેશી અથવા સાદાં ખમણની છે.બીજી તસવીર નાયલોન ખમણની છે.

બંનેની સરખામણી આ પ્રમાણે થઈ શકે.

* સાદાં ખમણ એ ખમણ બનાવવાની જૂની પદ્ધતિ છે જે ઘણું કરીને ઢોકળાં બનાવવાની રીતને મળતી આવે છે. નાયલોન ખમણ બનાવવાની પદ્ધતિ પાછળથી અમલમાં આવેલી છે. અર્થાત  સાદાં ખમણનો ઇતિહાસ , નાયલોન ખમણના  ઇતિહાસ કરતાં જૂનો છે.

* સાદાં ખમણ બનાવવા માટે સમય વધારે જોઈએ. જેમ કે ચણાની દાળને ચારથી પાંચ કલાક પલાળવી પડે. તેમાંથી ફોતરાં કાઢી નાખવા પડે.પછી પીસવી પડે. તૈયાર થયેલા ખીરામાં પ્રમાણસર પાણી,મીઠું અને હળદર વગેરે નાંખીને આથો લાવવા માટે એ ખીરાને હલાવવું પડે.   પછી એને ઢાંકીને મૂકી રાખવું પડે. જ્યારે આથો આવી જાય ત્યાર પછી એ બાફવામાં આવે. આ પ્રક્રિયા આજના ઝડપી સાધનોના યુગમાં પણ દસેક કલાક જેટલો સમય માંગી લે છે. કારણ કે આ પદ્ધતિમાં આથો કુદરતી રીતે આવે તેની રાહ જોવામાં આવે છે.

જ્યારે નાયલોન ખમણ બનાવવા એટલે “લાવ્ય ઘોડો અને કાઢય વરઘોડો” જેવી વાત છે!  નાયલોન ખમણ માટે ચણાનો લોટ એટલે કે બેસન લેવામાં આવે છે. તમે સમજી શક્યા હશો કે દાળને પલાળવાની અને પીસવાની જેવી પ્રક્રિયા આમાં કરવી નથી પડતી. માની લો કે લગભગ ચાર  કલાકો ઓછા થઈ ગયા. નાયલોન  ખમણ બનાવવા માટે બેસનમાં પ્રમાણસર પાણી, હળદર, લીંબુના ફૂલ, મીઠું ઉમેરવામાં આવે છે.  હવે મજાની વાત એ છે કે તૈયાર થયેલા ખીરામાં કુદરતી રીતે આથો આવે એ માટે રાહ જોવાની હોતી નથી. ખીરામાં ખાવાના સોડા ઉમેરીને તેમ જ ખીરાને હલાવીને તાત્કાલિક આથો લાવી દેવામાં આવે છે. પછી એને બાફવામાં આવે છે. બીજા પાંચથી છ કલાકો ઓછા થઈ ગયા! નાયલોન ખમણ એક કલાકની અંદર પણ તૈયાર થઈ શકે!

*  સાદાં ખમણ બફાઈને તૈયાર થાય પછી એણે વઘારવામાં આવે છે. એ માટે એના પર કાચું તેલ અને શેકેલી રાઈ નાંખીને હલાવી નાંખવામાં આવે છે. ઉપર લીલાં ધાણાં અને કોપરું પણ ભભરાવી શકાય. વડોદરા, સુરત,અમદાવાદ વગેરે શહેરોની દુકાનોમાં મળતાં વઘારેલાં ખમણ તે આ.  આવા ખમણને ટમટમ બનાવવા હોય તો એમાં  લાલ મરચાનો પાવડર અને લીંબુનો રસ ઉમેરી દેવામાં આવે.  દહીમાં નાંખીને દહીંનાં ખમણ બનાવી શકાય. એનો ભૂકો બનાવીને ખમણી બનાવી શકાય. 

જ્યારે નાયલોન ખમણ બફાઈને તૈયાર થયાં પછી એના પર  વઘાર પાથરી દેવામાં આવે છે. એ વઘાર પાણીમાં ખાંડ, લીલાં મરચાં અને રાઈ દ્વારા તૈયાર કરેલો હોય છે. .

*દેશી ખમણ બનાવવા માટે સમય વધારે લાગે જ્યારે નાયલોન  ખમણ બનાવવા માટે એક  કલાક પણ પૂરતો છે.

*  સાદાં ખમણ ફૂલેલાં હોય છે પરંતુ નાયલોન  ખમણ એનાં કરતાં પણ વધારે ફૂલેલાં હોય છે. બસની સીટ કે સોફામાં વપરાતાં રેક્ઝીન જેવાં. એણે નીચોવશો તો એમાંથી પાણી નીકળશે. 

*  સાદાં ખમણ સ્વાદિષ્ટ જરૂર હોય છે. એમાં જે સ્વાદ હોય છે તે કુદરતી હોય છે. જયારે નાયલોન  ખમણ લીલાં મરચાં અને લીંબુના ફૂલના લીધે તીખાં અને  ખાટાં હોય છે. અર્થાત જીભના ચટાકા પૂરાં કરવામાં નાયલોન  ખમણ મેદાન મારી જાય.

* સાદાં  ખમણથી સાંધા પકડાવાનું જોખમ ઓછું છે જ્યારે નાયલોન  ખમણમાં લીંબુના ફૂલનો ઉપયોગ થતો હોવાથી  એનું અતિ સેવન કરવામાં  આવે તો સાંધા પકડાવાનું જોખમ રહે  છે. સ્વાભાવિક રીતે જ મોટી ઉમરનાં લોકો દેશી કે સાદા ખમણ પસંદ કરે. જ્યારે યુવાનોને નાયલોન  વધારે માફક આવે.

*બજારમાં બંને પ્રકારનાં ખમણની માંગ રહે છે. પરંતુ કેટલી દુકાનોવાળા સિદ્ધાંતને પકડી રાખીને કે પછી જરૂર ન લાગતી હોવાથી માત્ર  સાદાં ખમણ જ વેચે છે. એનાથી વિપરીત ઘણા દુકાનદારો માત્ર નાયલોન  ખમણ જ વેચવાનું પસંદ કરે છે.  જ્યારે કેટલાક દુકાનદારો એકપણ ગ્રાહક પાછું ન જાય એ ઈરાદાથી બંને પ્રકારનાં ખમણ રાખે છે.

ગ્રાહકો પણ ત્રણે પ્રકારનાં હોય છે. માત્ર  સાદાં ખમણ પસંદ કરનારાં, માત્ર નાયલોન ખમણ પસંદ કરનારાં અને બંને પ્રકારનાં ખમણ પસંદ કરનારાં.   

* બંને પ્રકારનાં ખમણ બનાવાવામાં મહારત હોવી જરૂરી છે. નાયનોલ ખમણ ભલે તાત્કાલિક તૈયાર થતાં હોય પરંતુ એમાં પણ મહારત જરૂરી છે.  વિશેશ જરૂરી છે કારણ કે તાત્કાલિક પરિણામ આપવાનું  હોય છે.

મિત્રો.  આ બંને પ્રકારનાં ખમણ વચ્ચે સરખામણીના મુખ્ય મુદ્દાઓ રજા કર્યાં પછી હું મૂળ વાત પર આવું છું.

ક્ષમા કરજો મિત્રો. અત્યાર સુધી કરી એ આડવાત જ હતી. મૂળ વાત હવે આવે છે. જો તમે આડવાત સમજી શક્યા હશો તો મૂળ વાત સમજવામાં વાર નહિ લાગે.

મૂળ વાત એમ છે કે આપણે વિવિધ લેખકોનાં જે લખાણો વાંચીએ છીએ એ લખાણો પણ  સાદાં કે નાયલોન ખમણ જેવાં જ હોય છે.

જેમ કે:

પન્નાનાલાલ પટેલની નવલકથાઓ, ધૂમકેતુની વાર્તાઓ, ઉમાશંકરનાં કાવ્યો અને એવાં અનેક પ્રકારનાં લખાણો  સાદાં ખમણ જેવાં છે. જેને તૈયાર કરવા પાછળ વધારે સમય આપવામાં આવેલો હોય છે. જેમાંથી ફોતરાં જેવી સામગ્રી વીણી વીણીને કાઢી નાખવાની ચીવટ રાખવામાં આવી હોય છે. જેમાં પણ અનુભવો અને વિચારોનો આથો આવે એની રાહ જોવામાં આવી હોય છે. વળી આવાં લખાણો સાત્વિક આનંદ આપનારાં હોય છે. આવાં લખાણો પસંદ કરનારો ખાસ વર્ગ હોય છે. હવેના ઝડપી યુગમાં આવાં લખાણો તૈયાર કરનારાં ઓછાં છે. 

જ્યારે છાપાંની કટારોમાં વાંચવાં મળતાં લખાણો મોટાભાગે નાયલોન ખમણ જેવાં હોય છે. જે વર્તમાન ઘટનાઓ પરથી તાત્કાલિક તૈયાર થયેલાં હોય છે. પૂર્તિઓની માંગને પહોંચી વળવા માટે લખાતાં લખાણો પણ આવાં હોય છે. આવાં લખાણો નાયાલોન ખમણ જેવાં તીખાં અને ખાટાંમીઠાં હોય છે. આવાં લખાણો માટે વિચારોનો આથો આવવાની રાહ જોવામાં આવતી નથી. તાત્કાલિક આથો લાવી દેવામાં આવે છે. આવાં લખાણોથી ઘણાંના [મગજના] સાંધા પકડાઈ જાય છે. આજના જમાનામાં આવાં લાખાણોની માંગ વધારે છે. આવાં લખાણો તૈયાર કરવામાં પણ મહારત જરૂરી છે.  

બંને પ્રકારનાં લખાણોમાં મહારત જરૂરી છે. એનાં વગર લખાણ સ્વાદિષ્ટ બનતું નથી. નાયલોન લખાણ ભલે જલ્દી તૈયાર થતું હોય પરંતુ એ માટે વિશેષ મહારત જરૂરી છે. અન્યથા    એમાંથી એકેય પ્રકારનો સ્વાદ પ્રાપ્ત થતો નથી. બજારમાં મળતાં નાયલોન લખાણોમાંથી કેટલાં અને કેવાં સ્વાદિષ્ટ છે તે આપ સહુ જાણો જ છો.  

ચતુર વાચકોને વધારે શું કહેવાનું હોય? હવે પછી જ્યારે જ્યારે ખમણ સાથે કે લખાણ સાથે પનારો પડે ત્યારે ત્યારે તમે જ નક્કી કરજો કે  ખમણ કે લખાણ કેવું છે. સાદું કે નાયલોન? 

પરમ કૃપાળુ પરમાત્મા આપ સહુને એવી તબિયત આપે કે જેથી કરીને બંને  પ્રકારનાં ખમણ કે લખાણ  આપણે પચી જાય.

આવજો અને જલસા કરજો.   

ટાઢ્ય કોને કે’વાય?

[ગામ છે. ડેલી છે. બાપુ છે. ભગો છે ને ડાયરો છે. બે જ જણનો  ડાયરો. બાપુ બોલે તો ભગો હોકારો ભણે ને ભગો બોલે તો બાપુ હોકારો ભણે. તગતગતી બીડીઓના સહારે ડાયરો જામ્યો છે.]

બાપુ: ભગા, તુ બઉ દાડે દેખાણો. 

ભગો: બાપુ, ઓણ ટાઢ્ય કેવી પડી! ક્યાંથી આવું?  

બાપુ: ટાઢ્ય? એલા, બીજાં તો ઠીક. તુંય ટાઢ્ય ટાઢ્ય  કરવા માંડ્યો? 

ભગો: ટાઢ્ય લાગે તો ટાઢ્ય  ટાઢ્ય  કરવું પડેને? તમે ટીવીમાં જોયું નહિ? ટાઢે ઓણસાલ રેકોર્ડ તોડી નાખ્યો! 

બાપુ: રેકોર્ડ તોડ્યો પણ ક્યાં? ઉત્તરમાં. એમાં આપણે કેટલા ટકા?

ભગો: બાપુ, ઉત્તરમાં ટાઢ્ય પડે એની અસર ગુજરાતમાં તો થઈને? 

બાપુ: થઈ થઈને કેટલી થઈ? એક ચપટીક અસર થઈ! એમાં તો બધાં “બહુ ટાઢ્ય … બહુ ટાઢ્ય “ની રાડ્યું નાખવા માંડ્યાં. પ્રજા સાવ કેતાં સાવ નમાલી થઈ ગઈ છે. અરે! ટાઢ્ય તો પડતીતી અમારાં જમાનામાં! હવે એવી ટાઢ્ય  કેવી!

ભગો: ઈ ટાઢ્યની તો વાત જ રેવા દ્યો.

બાપુ: ટાઢ્ય કોને કે’વાય? માણહ બોલે તો મોઢામાંથી ધુમાડા નીકળે! ટાઢ્યનો માર્યો માણહ સીધો ઊભો નો રહી શકે! ભૂવો ધૂણે એમ ધૂણે! દાંતની તો કડકડાટી બોલે! બોલવાના ફાંફાં પડે બોલવાનાં!

ભગો: મેં જોઈ છે ને એવી ટાઢ્ય! એવી ટાઢ્યમાં કેટલાય પ્રસંગોમાં દોડી દોડીને કામેય કર્યાં છે. 

બાપુ: [ઊભા થઈ જાય]  કામની ક્યાં વાત કરછ? અમે તો ઘોડા ખેલવતા! ગમે એનાં લગન હોય! ગમે એની જાન હોય! વરઘોડામાં ઘોડો ખેલાવવાનો વહેવાર તો મારે જ સાચવવો પડતો. વરઘોડામાં ઘોડા કૂદે એટલે બબ્બે માથોડા કૂદે! ઘોડા કૂદાવાનારાની ટાઢ્ય તો ઊડે પણ ભેગાભેગ જોનારાંનીય ટાઢ્ય ઊડી જાય! તેં નહિ જોયા હોય ઈ વરઘોડા!

ભગો: જોયા છે ને બાપુ. મારી સગી આંખે જોયા છે. પણ હવે એવા ઘોડા ક્યાં? ને એવા ખેલવાનારા ક્યાં? એવાં લગન ક્યાં ને એવા ભાવ ક્યાં? ચારેકોર્ય અછત આંટો વાઢી ગઈ છે.

બાપુ: અછત તો કેવી? જોયું નથી જાતું! જાન આવી નો આવી ત્યાંતો પાછી વળી જાય!  આવાં લગન તે હોતાં હશે? લગન તે કેવાં હોય?

ભગો: હશે બાપુ હશે! હવે તમે હેઠા બેહી જાવ. નકામું વહમું લાગી જાહે તો નામ મારું આવશે કે ભગાએ બાપુને ચડાવ્યાતા. વળી, તમને કાઈ થાહે તો ક્યાં જાશું?ગામમાં સાત ખોટ્યનો દાક્તર હતો ઈયે ગામ છોડીને વયો ગ્યો છે.

બાપુ: લે ઈ નવી વાત! કેમ દાક્તરને ગામ છોડવું પડ્યું?

ભગો: શું કરે બિચારો!સાજા થયાં પછીય કોઈ પૈસા દે નહિ તો ગામ છોડીને ભાગી જ જાયને.

બાપુ: જેવાં ગામના નસીબ! હવે એમ કર્ય. બીડી કાઢય. તલપ લાગીછ.

ભગો: પેલાં હેઠા તો બેહો બાપુ. પોરો ખાઈ લ્યો! ઘોડા ખેલવ્યાનો થાક હજુ વરતાય છે. 

બાપુ:[નીચે બેસી જાય] આ બેઠો લે. હવે બીડી કાઢય. નથી રેવાતું.

 [બાપુએ અને ભગાએ  બીડીઓ સળગાવી અને તગતગતી બીડીઓના સહારે ડાયરો જામ્યો છે કાઈ!]

ગોદડાંખેંચ

મિત્રો,

આજના વખતમાં લગ્નપ્રસંગ ઉકેલવાનું કામ મોંઘુ પડતું હશે પરંતુ પહેલાંના પ્રમાણમાં સરળ જરૂર થઈ ગયું છે. ઘણાં લોકો કહેતાં હોય છે કે: “પહેલાંના લગ્નપ્રસંગોમાં આવતી હતી એવી મજા હવેના પ્રસંગોમાં આવતી નથી. ત્યારે સગવડો ઓછી હતી, સાધનો ઓછાં હતાં,વાનગીઓ પણ ઓછી હતી. પણ તોય મજા આવતી હતી.”

આવું કહેનારાં અમુક અંશે સાચાં હોય તો પણ જો તેઓ સાચા દિલથી એ વખતની હાડમારીઓ યાદ કરે તો જરૂર કબૂલ કરે કે: ” જેને ત્યાં પ્રસંગ હોય એની એવી તો કસોટી થઈ જતી હતી કે પોતાને તો પ્રસંગનો આનંદ માણવાને બદલે સતત ચિંતામાં રહેવું પડતું હતું.”

તે વખતમાં પૈસા ખર્ચવા છતાં સગવડો પ્રાપ્ત થતી નહોતી. આમતેમથી બધું ભેગું કરવું પડતું હતું. બીજાઓના સાથ અને સહકારની ખૂબ જ જરૂર પડતી હતી. જેને ત્યાં પ્રસંગ હોય એણે વાતવાતમાં જેનેતેને નમવું પડતું હતું. દીકરીના બાપની દશા તો ઘણી વખત કફોડી થઈ જતી હતી. જાનૈયાઓને  સાચવવા એ ગબ્બરસિંગના માણસોને સાચવવા જેવી કપરી આફત હતી!

આજે તો દીકરીના માબાપ સવારે લગ્નસ્થળે જાય અને દીકરીને વળાવ્યા પછી રાત્રે ઘેર આવીને રોજિંદી ટીવી સિરિઅલ આરામથી જોઈ શકે એવો સતયુગ આવ્યો છે! દીકરીને પરણાવનાર માબાપે લગ્નસ્થળે દીકરી સિવાય માત્ર પૈસા જ લઈ જવા પડે છે!

એક જૂનો શિયાળો યાદ આવે છે. મારા એક મિત્રની બહેનના લગ્ન હતા.  એ લગ્નપ્રસંગમાં અમે થાકીને લોથપોથ થઈ ગયા હતા છતાય ખૂબ  મજા આવી હતી.

જાનને આખો દિવસ સાચવી. રાત્રે ફેરા ફરવાનો મુખ્ય કાર્યક્રમ પૂરો થયો. જાનની વિદાય બીજાં દિવસે હતી. સહુ જાનૈયાઓ કાજે અમે પથારીઓ તૈયાર રાખી હતી. પરંતુ કેટલાક જાનૈયાઓ અમારી તૈયારી પર પથારી ફેરવતા હોય તેમ એકએક ગોદડું ઓઢવાને બદલે બબ્બે ઠપકારીને પોઢી ગયા.

જાનૈયાઓના પ્રમાણમાં ગોદડાં ખૂટ્યાં. તાત્કાલિક વાડીનો સ્ટોર ખોલાવીને ગોદડાંનો પૂરવઠો હતો એટલો બહાર કઢાવ્યો તોય માંગ ઓછી થઈ નહિ!

હવે એક જ રસ્તો હતો. જેણેજેણે બબ્બે ગોદડાં ધારણ કર્યાં હોય તેમને વિનતી કરીને એક એક ગોદડું પાછું લઈને એ ગોદડાં ગોદડાંવિહોણાં હોય તેમને વહેંચવાં.

પરંતુ અમારો એ ઉપાય બહુ કારગત ન નીવડ્યો. અમારી વિનંતીભર્યા શબ્દો બબ્બે ગોદડાં વીંધીને એ લોકોના કાન સુધી પહોંચી ન શક્યા. દ્વિગોદડાંધારી લોકો જાણે પોતે ભર નિદ્રામાં હોય તેમ સુષુપ્ત અવસ્થામાં જ પડી રહ્યા.

જબાબદાર વડીલ તરફથી અમને આદેશ થયો કે:જ્યાં જ્યાં બે ગોદડાં હોય ત્યાંથી એક ગોદડું ધીરેથી, કોઈની નિદ્રામાં ખલેલ ન પડે તે રીતે સરકાવી લો. અને જરૂરિયાત હોય તેને પૂરાં પાડો.

અમે એમના આદેશનું પૂરી વફાદારીથી પાલન કર્યું. દબાતે પગલે અમે શયનખંડમાં ફરવા લાગ્યા. જ્યાં જ્યાં બે ગોદડાં હતાં ત્યાત્યાથી એક એક ગોદડું સરકાવવાની કામગીરી શરૂ કરી. આ ઉપાય ખૂબ જ કારગત નીવડ્યો. ચારેક ફેરા મરવાના પરિણામે પરિસ્થિતિ ઘણી હળવી થઈ ગઈ.

હવે વધારે ફેરા મારવા જેવું રહ્યું નહોતું! છતાંય છેલ્લી વખત નસીબ અજમાવવાની લાલચે અમે છેલ્લો ફેરો મારવા નીકળ્યા.

હજી તો અમે એકપણ ગોદડું ખેંચ્યું નહોતું ત્યાતો  એક છોકરાનો અવાજ આવ્યો: “કાકા, ચેતજો. આવ્યા છે.”

વાત એમ બનેલી કે અમારી કડક કામગીરીના સાક્ષી જેવા કાકોભાત્રીજો એમ બે જણા જાગતા હતા. એ લોકો વધારાનું ગોદડું ગુમાવવા માંગતા નહોતા. એટલે, અમારા આગમનની જાણ થતાં જ ભત્રીજાએ એનાં કાકાને જાણ કરી કે:”કાકા, ચેતજો. આવ્યા છે.”

જાણે અમે કોઈ બહારવટિયા હોઇએ એમ અમારાથી ચેતવાની તૈયારી ચાલી રહી હતી.

છોકરાના શબ્દો સાંભળીને અમને એવું તો હસવું આવ્યું કે માંડમાંડ હસવું રાખીને ત્યાંથી ભાગ્યા.

શયનખંડની બહાર નીકળીને મન મૂકીને હસ્યા.

જ્યારેજ્યારે શિયાળો આવે છે અને એની તાકાત બતાવે છે ત્યારેત્યારે મને એ શબ્દો યાદ આવી જાય છે:”કાકા, ચેતજો. આવ્યા છે.”

મિત્રો, સામાજિક પ્રસંગોમાં હિસ્સેદાર બનવું હોય તો ક્યારેક ક્યારેક આવા ગોદડાં ખેંચવાના ધંધા પણ કરવા પડે!

તમે પણ, આવા નહિ તો બીજા પ્રકારના ધંધા કર્યાં જ હશે!

આજનું લંગર :

લંગર પ્રાપ્તિસ્થાન: http://www.cartoonstock.com/directory/h/hogging_the_blanket.asp

દિલ છે તો દૂધપાક છે

સન ૧૯૬૭ની આસપાસનો જમાનો હતો. હું આઠમાં ધોરણમાં ભણતો હતો. નિશાળની પાછળનું મેદાન હતું. રીસેસનો સમય હતો. ખુશનુમા મોસમ હતી. કુમળી ઉમર જેવો જ કુમળો તડકો હતો.

નજર સામે કમળધારી તળાવની જાહોજલાલીનું અમૂલ્ય પ્રદર્શન હતું. એ પ્રદર્શનના કાર્યક્રમની પ્રકાશ વ્યવસ્થા સૂરજ એકલપંડે સંભાળી રહ્યો હતો. નગરની કપડાં ધોઈ રહેલી મહિલાઓએ  સંગીત પ્રસારણની વ્યવસ્થા સંભાળી હતી. ધબાક!ધબાક!ના સૂર વાતાવરણમાં ભળી રહ્યા હતા. તળાવને સામેના કિનારેથી તે છેક ક્ષિતિજ સુધી સમગ્ર સૃષ્ટિ શુદ્ધ પ્રસન્નતા વહેંચી રહી હતી.

પ્રસન્નતાના આ રંગમાં કોઈ નબળી વાતને જરા પણ સ્થાન નહતું.

 .. ને મારા એક વર્ગમિત્રે મારી પાસે આવીને કહ્યું: યાર ઠક્કર, તારી પાસેથી ઉછીના લીધેલા પૈસા લાવવાના રહી ગયાં. કાલે લાવું તો ચાલશેને?

જવાબમાં મે કહ્યું: “ચાલશે યાર. ક્યારેય ન લાવે તો પણ ચાલશે.”

“એવું ચાલે ખરું યાર? વહેવારે તો આપવા પડેને?”

“બધું ચાલે” મે કહ્યું.  ત્યારબાદ મારા હોઠ પર એક વાક્ય આવી ગયું: “દિલ છે તો દૂધપાક છે.” 

એ મિત્રને તો વાક્ય સાંભળીને મજા પડી ગઈ પરંતુ હાજર હતા તે બધાને મજા પડી ગઈ!

પછી તો મારા મિત્રવર્તુળમાં વાતવાતમાં “ દિલ છે તો દૂધપાક છે”  એ વાક્ય વપરાવા લાગ્યું. 

જોતજોતામાં તો એ વાક્ય આખી નિશાળમાં વપરાવા લાગ્યું. પછી તો આખા નગરમાં  વપરાવા લાગ્યું! જાણે કે એક કહેવત બની ગઈ કે: “ દિલ છે તો દૂધપાક છે”  

.. સમય પસાર થઈ ગયો. એ નિશાળ છૂટી ગઈ. એ નગર છૂટી ગયું. એ મિત્રો છૂટી ગયા. એ વાક્ય છૂટી ગયું. એનો વપરાશ છૂટી ગયો.

.. ને લગભગ ત્રીસેક વર્ષો પછી એક દિવસ વાતવાતમાં આ જ વાક્ય મે બીજાનાં મોઢેથી સાંભળ્યું:

  “ દિલ છે તો દૂધપાક છે” 

મારી નવાઈનો પાર નહોતો! મારાથી સામી વ્યક્તિને પૂછાઈ ગયું કે: આ વાક્ય તમે ક્યાંથી સાંભળ્યું?

“લે, આ તો જાણીતી કહેવત છે.” એ વ્યક્તિએ જવાબ આપ્યો.

*********

મિત્રો, મારો એવો દાવો નથી કે આ કહેવતની રચના મે જ કરી છે. વર્ષો પહેલાં મારાથી અનાયાસે બોલાયેલું વાક્ય જ ફરતું ફરતું મારા સુધી આવ્યું હોય તો પણ એની સાબિતી આપવી અસંભવ છે.

પણ એક વાત નક્કી છે કે કહેવતો અનાયાસે જ સર્જાઈ જતી હશે. એકાદ નાનકડું વાક્ય, પેઢીઓ સુધી  આપણી વાતચીતનો હિસ્સો બની જાય છે! કેટકેટલી કહેવતોનો આપણે સહજ રીતે વપરાશ કરીએ છીએ પરંતુ એનાં મૂળ સર્જકનો કોઈને ખ્યાલ હોતો નથી!

કેટલી કહેવતો કાળની ગર્તામાં ધકેલાઈ જાય છે તો કેટલીક નવી કહેવતો આપણને ખબર ન પડે તેમ વપરાશમાં દાખલ થતી જાય છે.

“મજબૂરી કા નામ મહાત્મા ગાંધી.”  આ કહેવત જાણીતી થઈ ગઈ છે.  વળી એ વાત પણ ચોક્કસ છે કે એ  કહેવત ચલણમાં આવ્યાને બહુ સમય નહિ થયો હોય. એ કહેવત બહુ બહુ તો ગાંધીજીના જીવનકાળમાં શરૂ થઈ હશે. કદાચ એમના અવસાન પછી જ વપરાશમાં આવી હોવાની શક્યતા વધારે છે. કોઈ મજાકમાં આ વાક્ય બોલ્યું હશે અને જોત જોતામાં એક કહેવત બની ગઈ હશે! આજે ભલે  ભલે આ કહેવત મજાક માં બોલાતી હોય પણ કેવી અસર છોડી જાય છે! ને કેવી ચલણમાં કેવી છૂટથી વપરાય છે!

કહેવત એક વખત ચલણમાં આવી કે પછી એને જાણે કે કોઈ પ્રકારનાં બંધનો નડતાં નથી! વળી એને વિદ્વાનોના પ્રમાણપત્રની જરૂર પડતી નથી!

“મોટી નોટ હોવા”નો મુહાવરો યુવાનોમાં વધારે વપરાય છે.  “ફલાણો તો મોટી નોટ છે.” એવાં વાક્યો આપણે ઘણી વખત સાંભળીએ છીએ. આ મુહાવરો પણ તાજેતરના વર્ષોમાં જ અમલમાં આવ્યો હોવાનું લાગે છે.

ખેર! હવે પછી તમે પણ અવસર આવ્યે,  “ દિલ છે તો દૂધપાક છે” .એ કહેવતનો વપરાશ કરજો.

અને…. બીજું તો શું કહું?

પ્રતિભાવ આપવા હોય તો આપજો નહિ તો અમે પણ માનશું કે: તમારું  દિલ છે તો દૂધપાક છે!   

જલસા કરજો.  

પતંગ અને પોસ્ટ

મિત્રો,

દરેક પર્વો તો પવિત્ર હોય છે પરંતુ આપણી  ગુજરાતમાં ઉજવાતો ઉતરાણનો તહેવાર માત્ર પવિત્ર જ નહિ પરંતુ ચિત્રવિચિત્ર પણ હોય છે. આવાં આ પર્વ નિમિત્તે સહુને પીલ્લાં ભરીને શુભેચ્છાઓ.

આમ જુઓ તો બ્લોગજગતમાં બારે મહિના ઉતરાણ હોય છે.  પોસ્ટ રૂપી પતંગો બારે મહિના ચગાવવાનો રિવાજ છે.  તો માણો પતંગ અને પોસ્ટની સરખામણી.

*જેમ પતંગો વિવિધ કદ, આકાર કે રંગની હોય છે તેમ બ્લોગજગતની પોસ્ટ્સ પણ વિવિધ કદ,આકર કે રંગની હોય છે. કોઈ પોસ્ટ એકદમ નાની તો કોઈ મોટી હોય છે. કોઈ પોસ્ટ કવિતાના આકારમાં તો કોઈ વાર્તા કે નિબંધના આકરામાં!  કોઈ પોસ્ટ ભક્તિના રંગની હોય છે તો કોઈ સુધારાના રંગની! કોઈ હાસ્યના રંગની તો કોઈ માહિતીના રંગની!

*પતંગો ચગાવવા કાજે મકાનના ધાબાં છે તો  પોસ્ટ ચગાવવા કાજે વર્ડપ્રેસ કે બ્લોગપોસ્ટ જેવાં અનેક ધાબાં છે. જેમને ધાબે મજા નથી આવતી એ લોકો ફેસબૂકની wall પર પોતાની પોસ્ટ સાથે પહોંચી જાય છે! બંને ક્રિયામાં જ્યાં વસ્તી વધારે હોય ત્યાં જ વધારે મજા આવતી હોય છે.

*જેમ કેટલાક લોકોને માત્ર પતંગ ચગાવવામાં જ રસ પડે છે અને કાપાકાપીમાં રસ પડતો નથી તેમ કેટલાક નિજાનંદી  લોકોને  માત્ર પોસ્ટ ચગાવવામાં જ  રસ પડે છે. અર્થાત વાદવિવાદથી તેઓ દૂર રહે છે.

*જેમ ઘણાંને પતંગ ચગાવીને કાપાકાપી માટે પેચ લેવામાં જ રસ હોય છે તેમ ઘણાંને પોસ્ટ મૂકીને મંતવ્યોની કાપાકાપીમાં જ મજા આવે છે. એમની પોસ્ટ મુકાણી નથી કે કાપાકાપી શરૂ થઈ નથી. ક્યારેક ક્યારેક તો પોસ્ટ પોસ્ટ વચ્ચે એવા પેચ જામે કે જોનારાઓને પણ રસ પડે.

*કેટલીક પતંગોની નીચે જેમ પૂંછડી હોય છે તેમ કેટલીક પોસ્ટની નીચે પણ પૂંછડી રૂપે કોઈ વિધાન કે પંક્તિ હોય છે.

*પતંગને ચગવા માટે અનુકૂળ પવન જરૂરી છે તો પોસ્ટને ચગવા માટે અનુકૂળ પ્રોત્સાહન જરૂરી છે.

* જેમ કાબેલ પતંગવીર વિપરીત સંજોગોમાં પણ પતંગ ચગાવી જાણે છે તેમ કાબેલ બ્લોગર વિપરીત સંજોગોમાં પણ પોતાની પોસ્ટ ચગાવી જાણે છે. બંને કામમાં અનુભવ ભાગ ભજવે છે.

*પતંગની જેમ પોસ્ટ પણ ઘણી વખત  ફસકી જતી હોય છે.

*પતંગને છૂટ અપાવનારા હોય છે તેમ બ્લોગજગતમાં પણ પોસ્ટને છૂટ અપાવનારા હોય છે. કોઈ પોસ્ટ મૂકે કે તરત જ પ્રતિભાવ દ્વારા પ્રોત્સાહન આપનારાઓ પોસ્ટને છૂટ આપવાનો ધર્મ બજાવે છે. ઘણાં લોકોને માત્ર છૂટ અપાવવામાં જ મજા આવે છે. તેઓ પોસ્ટ ચગાવતા જ નથી!

*ચાલુ પતંગમાં ઝરડું નાખનારાં હોય છે તેમ કોઈની પોસ્ટને કૉપી-પેસ્ટ વડે ખેંચનારા પણ હોય છે. પતંગ લૂંટાય તેમ પોસ્ટ પણ લૂંટાય છે.

*પતંગના કારણે ઝઘડા થાય તેમ પોસ્ટના કારણે પણ નાનામોટા ઝઘડા થતા હોય છે.

**ધાબાં પર સંગીતની મજા છે તો બ્લોગજગતના ધાબે પણ સંગીત પૂરું પાડનારાં છે.

*પતંગ ચગાવાનારાને કોઈ જાતની આર્થિક કમાણી થતી નથી તો પોસ્ટ ચગાવાનારાને પણ કોઈ જાતની આર્થિક કમાણી થતી નથી. બનેમાં શક્તિ અને સમયનો વ્યય છે. પરંતુ બનેમાં જે આનંદ આવે છે તે જ મોટી કમાણી!

મિત્રો, તમને કોઈ વાત ઉમેરવા જેવી લાગે તો પ્રતિભાવ દ્વારા જરૂર ઉમેરી શકો છો.

.. ફરીથી ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ.

કૉમેન્ટ કૉમેન્ટને ખેંચે

બ્લોગમિત્ર દર્શિતે પોતાનાં બ્લોગ મારો બગીચો  પર મજાકમાં   આજે…રજૂ કરેલું  ફેસબુકિયુ જ્ઞાન :

  • મોટી પ્રોફાઇલવાળાને (એટલે કે ૧૦૦૦ થી વધારે ફ્રેન્ડ વાળાને) બર્થ ડે વિશ કરવાનો કોઇ મતલબ નથી… જેને તેની કિંમત હોય તેને શુભેચ્છા આપી જુઓ… તેમને ઘણો આનંદ થશે.

દર્શિતે મજાકમાં પણ ખૂબ જ અગત્યની અને અમલમાં મૂકવા જેવે વાત કહી દીધી છે.  એક જૂની ફિલ્મનો સંવાદ યાદ આવે છે: पानी की जरुरत रेगिस्तान को होती है, समंदर को नहि!
* પરંતુ આપણે સમાજમાં પણ જોઈએ છીએ કે, ધરાયેલાઓ જ વધારે ધરાતાં હોય છે. જેને ભૂખ નથી  એની સામે અઢળક ભોજન છે. જેને ભૂખ છે એને એક ટંકનું પૂરું ખાવા નથી મળતું.
* મોટાભાગણા માણસો  પોતાનાથી જે વધારે સમૃદ્ધ હોય તેના તરફ જ  ધ્યાન રાખતાં હોય છે.  એવી વ્યક્તિની સાથે સંબંધ રાખવાંનો કે વહેવાર જાળવવાનો એક પણ મોકો જવા નથી દેતાં. તો પોતાનાથી ઓછાં સમૃદ્ધ હોય એવાં લોકોની જાણે અજાણે ઉપેક્ષા કરતાં હોય છે.
આ સમાજની વાસ્તવિકતા છે. જે લોકો આ વાસ્તવિકતાને સમજીને સ્વીકારી શકે છે એ લોકો પોતાની ઉપેક્ષાથી દુઃખી થતાં નથી.જ્યારે આળાં હૃદયનાં લોકો આ વાસ્તવિકતાને પચાવી નથી શકતાં જેના કારણે તેઓ સતત દુઃખી થતાં હોય છે અને આ બાબતની ફરિયાદો કરતાં રહે છે.
આપણે એવી અનેક વાર્તાઓ કે વાતો સાંભળીએ છીએ કે :પૈસાદારનું કૂતરું માંદુ પડે તો ખબર કાઢનારાં અનેક હોય છે  પણ  કોઈ ગરીબનું છોકરું માંદુ પડે તો એની ખબર કાઢનારાં ઓછાં હોય છે.
* આપણે પોતે પણ જો કોઈની ઉપેક્ષાથી પરેશાન થતાં હોઈએ તો આપની જાતને જ એ સવાલ કરવો જોઈએ કે :શું આપણે પણ એ લોકની ઉપેક્ષા નથી કરતાં કે જે લોકો આપણાના માટે તરસી રહ્યાં છે! આપણે પણ આપણાથી ઉપર રહેલાં લોકો તરફ જ સતત  નજર રાખી રહ્યાં છીએ અને આપણાથી નીચે રહેલાં લોકો તરફ એક પ્રેમભરી નજર પણ નથી નાખતા.
* બજારનો પણ જાણે કે નિયમ છે કે- પૈસો પૈસાને ખેંચે! જેની દુકાને પાંચ ગ્રાહકો ઊભા હશે તેની દુકાને છઠ્ઠો ગ્રાહક જશે.પણ.. જેની દુકાને એકપણ ગ્રાહક ઊભો નહિ હોય તેની દુકાનમાં પ્રવેશ કરતાં પહેલાં કોઈપણ ગ્રાહક અચકાશે. પછી ભલે એ દુકાને ગમે તેટલી સારી અને સસ્તી ચીજો મળતી હોય! પ્રખ્યાત દુકાને મોંઘા ભાવે મળતી ચીજો ઘણું કરીને સામાન્ય કારીગરોએ જ તૈયાર કરી હોય છે. પરંતુ એ જ ચીજો આપણે એ સામાન્ય કારીગર પાસેથી ઓછી કીમતે પણ લેવાનું પસંદ નથી કરતાં.
*પ્રસિદ્ધ થઈ ચૂકેલા કથાકારની કથામાં તમામ લોકો કથા સાંભળવા નથી જતાં. કેટલાક તો માત્ર હાજરી આપવાનો વહેવાર જાળવવા જ જતાં હોય છે! જ્યારે અજાણ્યાં કથાકારની કથા ગમે તેટલી સારી હશે તો  તેનો ટેસ્ટ કરવા પણ લોકો જતાં નથી.
* ફેસબૂક પર  કે બ્લોગજગતમાં પણ કૉમેન્ટ કૉમેન્ટને ખેંચે એ નિયમ લાગુ પડે એ સ્વાભાવિક છે! સંપત્તિની અસમાન વહેંચણી અહી પણ હોઈ શકે છે. :) કોઈ ખાતાધારક વાંચતાં વાંચતાં થાકી જાય એટલી કૉમેન્ટસ મેળવે તો કોઈના ભાગે સમ ખાવાં પૂરતી પણ ન મળે! આવું જ શુભેચ્છાઓનું છે! ક્યાંક ઢગલો તો ક્યાંક ચપટી! કીડીને કણ અને હાથીને મણ!
તો મિત્રો…આજે ગાંધીજી હોત અને બ્લોગ લખતા હોત તો જરૂર એવું કહેતા હોત કે: પ્યારા બ્લોગજનો; આજથી, તમારા બ્લોગ પર ન આવનારના બ્લોગ પર જજો. તમારું લખાણ ન વાચનારનું પણ લખાણ વાંચજો. તમને પ્રતિભાવ ન આપનારને પણ પ્રતિભાવ આપજો. બ્લોગજગત લેણદાર છે. તમે દેણદાર છો.”
 જ્ઞાન વહેંચવા બદલ મિત્ર દર્શિતનો આભાર માનીને ટળું છું.આવજો અને જલસા કરજો.

માર ખાધો પણ ફોજદાર તો જોયો!

માર  ખાધો પણ ફોજદાર તો જોયો!

મિત્રો, આ કહેવતમાં રહેલું તત્ત્વજ્ઞાન, કાઠીયાવાડી ભાયડાઓની ખૂબીલીટીથી પરિચિત એવા વાંચનયાત્રા ના સંચાલક   અશોકભાઈ મોઢવાડીયા જેવા મિત્રો તુરંત પામી જશે.

વિચાર કરો કે, આ કહેવત કેવી રીતે પ્રચલિત થઇ હશે.  જે જમાનામાં કાઠીયાવાડના ગામડાઓ માં ફોજદારની ગણત્રી દર્શન કરવા યોગ્ય મહાનુભાવ તરીકે થતી હતી તે વખતે કોઈ નસીબદારને આવી તક પ્રાપ્ત થઇ હશે! ને આવી તક સાવ કારણ વગર તો પ્રાપ્ત થાય નહિ! કોઈ ગુનામાં નામ આવ્યું હોય તો જ આવી તક મળે. પછી ભલે શકમંદ તરીકે જ નામ આવ્યું હોય.

અમારા ખાંભા તાલુકાના ફોજદાર ઝાલાસાહેબ હતા. તેમનાં આખા નામની અમને ક્યારેય ખબર પડી નથી. કદાચ તાલુકાની પ્રજામાંથી કોઈને પડી નહોતી.  ઝાલાસાહેબ એટલે ઝાલાસાહેબ. અરે! એ ગયા ને બીજાં ફોજદાર આવ્યા તો લોકો એમ કહેતાં કે હવે નવા ઝાલાસાહેબ આવ્યા.છે. કોલગેટ જેવું! કોલગેટ જેમ એ જમાનામાં ટુથપેસ્ટનો પર્યાય શબ્દ હતો તેમ ઝાલાસાહેબ એ ફોજદારનો પર્યાય શબ્દ હતો!

ઝાલાસાહેબનું વાહન  સાંઢિયો હતું. જેના લીધે તેમને ગામડાંના કાચા રસ્તાઓ પર ફરવાની સરળતા રહેતી. તેમનાં પરાક્રમોની અવનવી વાતો મુગ્ધતાથી સાંભળવાની અમને મજા આવતી.એવું કહેવાતું હતું કે:ઝાલાસાહેબ રાતના સાંઢિયા પર સવાર થઈને ચોરોને પકડવા માટે ખેતરોમાં અને વગડામાં  ફરતા હોય છે.

ઝાલાસાહેબનો વટ એવો હતો કે તેઓ એ દૂરથી આવતા દેખાય તો ગામના ચોકમાં બેઠેલા ભલભલા દરબારો પણ ઊભા થઈ થઈને આડા અવળા થઈ જતા. કોઈને ઘોડાને પાણી પાવાનું યાદ આવી જતું તો કોઈને ઘાસલેટ લાવવાનું યાદ આવી જતું!  

 આવા ફોજદારને નજીકથી જોવાનો લહાવો મળે એ જેવીતેવી વાત નહોતી. એટલે જ કોઈ માર ખાનારે મન મોટું રાખીને કહ્યું હશે કે:ભલે માર ખાધો પણ મે ફોજદાર તો જોયોને? ને એ રીતે કહેવત પડી હશે કે:માર ખાધો પણ ફોજદાર તો જોયો.

અમને પોતાને પણ આ કહેવત ખૂબ જ ગમે છે.  ફોજદારનો માર ખાવો પડે એવા ધંધા તો અમે નથી કરતા. પરંતુ કોઈ પણ કારણસર અમને ત્રાસ થયો હોય કે નુકસાન થયું હોય તો અમે પણ ખુમારીથી કહી દઈએ છીએ કે: ભલે માર ખાધો પણ ફોજદાર તો જોયો!

જેમ કે, થોડા દિવસો પહેલાં તબિયતને અને એથી વિશેષ ડોક્ટરને વશ થઈને અમારે ICUમાં દાખલ થવું પડેલું. એક રાત અને એક આખો દિવસ અમે તેમાં રહ્યા. કોઈ માણસની ચાલચલગત પર શંકા જાય અને ફોજદાર સાહેબ તેને લોકઅપમાં પૂરી દે તેમ ડોક્ટર સાહેબે અમારા હ્રદયની ચાલચલગત બાબત શંકા કરીને અમને ICUમાં પૂરી દીધા હતા.  સંજોગો જ એવા ઊભાં થયાં હતાં કે અમે ના ન કહી શક્યા.

[તસવીર:http://www.acphospitalist.org/weekly/archives/2009/09/16/index.html]

જો કે અમારા હ્રદયે તેની ચાલચલગત બરાબર હોવાના તમામ પ્રમાણપત્રો પૂરાં પાડ્યાં. જેનાથી સંતોષ થવાથી ડોકટર સાહેબે અમને ICUમાંથી બાઅદબ રિહા કર્યા. સ્પેશ્યલ રૂમમાં એકાદ દિવસ રહીને અમે અમારે ઘર સાભાર પરત થયા. અલબત્ત, ઠરાવેલ મુદ્દત પ્રમાણે અમે ડોક્ટર સાહેબ સમક્ષ હાજરી પુરાવવા જઈએ છીએ.

અમને અને અમારા પરિવારને બેત્રણ  દિવસો માટે તકલીફ પડી. પરંતુ તલવારનો  ઘા સોયથી  વળ્યાનો આનંદ પણ થયો.

હવે સ્વાભાવિક જ છે કે, જે ICU રીટર્ન હોય તેને ત્યાં ખબર કાઢનારાઓનો પ્રવાહ શરૂ થઈ જ જાય. અમે અમારી આદત મુજબ બહુ પ્રચાર નહિ કર્યો હોવા છતાં એવા પ્રવાહનો અમને માર્યાદિત પ્રમાણમાં લાભ પણ મળ્યો. અમને થયું કે :ચાલો. આપણી પણ ખબર લેનારાઓ છે! ડોકટર સાહેબે અમને બેચાર સલાહો આપી હતી પરંતુ ખબર કાઢનારાંઓએ અમને એનાથી પણ વધારે સલાહો આપી.

પરંતુ ICUમાં  જવાનું થયું એ બદલ અમારી દયા ખાનારાઓને અમારો એક જ જવાબ હતો કે: ભલે માર ખાધો પણ ફોજદાર તો જોયો!

મિત્રો,  તમે પણ આ કહેવતને જીવનમાં ઉતારશો એવી અમારી ભલામણ છે.  જ્યારે પણ અવસર પ્રાપ્ત થાય ત્યારે અવશ્ય આ કહેવતનો ઉચ્ચાર કરજો કે: ભલે માર ખાધો પણ ફોજદાર તો જોયો!

તમને અવશ્ય રાહત થશે એની અમે ખાત્રી આપીએ છીએ. 

આવજો અને જલસા કરજો. 

  

ખાઓ અને ખવડાવો: મંતવ્યોના ઠોસા!

મિત્રો,

જેઓ શહેરની મંડી-બજારમાં જતાં હોય છે તેઓ જાણતાં જ હોય છે કે, ઠોસા એ મફતમાં મળતી વાનગી છે. જે ન ભાવતી હોવા છતાં ખાવી પડે છે! વળી, લોકો પોતે ઠોસા ખાય છે અને બીજાંને ખવડાવે પણ છે. એ રીતે જોઈએ તો આ  અરસપરસ અને આપોઆપ થતી સામુહિક ક્રિયા છે. શરૂઆતમાં થોડી અઘરી લાગે છે પરંતુ વારંવારની મંડીની મુલાકાતથી તે આવડી જાય છે.

 ભીડમાં મોટું મન રાખીને આપણે ઠોસા ખાઈએ છીએ અને મારીએ પણ છીએ. પરંતુ  ઠોસાના કારણે વાતવાતમાં ઝઘડા કે મારામારી નથી કરતાં. એકાદ ઠોસો કાઈને કે મારીને આપણે આગળ વધી જઈએ છીએ.જેને ઠોસા મંજૂર નથી હોતા તેઓ એવી જગ્યાએ જવાનું ટાળે છે. જેઓ ઠોસા જીરવી નથી શકતાં તેઓ ઠોસાબાજી છોડીને મુક્કાબાજી પર પણ આવી જાય છે.

વિવિધ પ્રકારની સોશિયલ વેબસાઈટ્સ પરપણ ક્યાંક ક્યાંક ઠોસાબજાર જેવું વાતાવરણ જોવાં મળે છે. લોકો વાતવાતમાં ઠોસા મારતાં જણાય છે. મંતવ્યોના ઠોસા! પરંતુ ત્યાં સદેહે મુક્કાબાજી પર આવવાની સંભાવના નથી હોતી તે સમગ્ર સમાજ માટે એક મોટી રાહત છે.

[તસવીર: http://benisawesome.net/2009/10/page/2/]

સોશિયલ વેબસાઈટ્સ પર કોઈ પણ નબળું સબળું માણસ મંતવ્યનો  ઠોસો મારી શકે છે. તે માટે એનો દેહ તાકાતવાન હોવો જરૂરી નથી. વળી, એ ઠોસો શારીરિક રીતે નબળા કે સબળા ગમે તે માણસને  વાગી શકે છે. આ પ્રક્રિયામાં  ઠોસો મારનારની ઈચ્છાની સાથેસાથે ઠોસો ખાનારની ઈચ્છા જ વધારે ભાગ ભજવે છે.

એક ઉદાહરણ લઈએ.

ધાર્મિક વિધિઓમાં ન માનનાર, સમાજ સુધારણા માટેના  પોતાના લેખમાં એવું મંતવ્ય આપે કે: “ટીલાંટપકાંમાં રચ્યાંપચ્યાં રહેનારી ધરમની પૂછડીઓને ઊંચકીને દરિયામાં ફેંકી દેવી જોઈએ.”  આવું મંતવ્ય આપનારમા ભલે પાંચ  કિલો વજન પણ ઊંચકવાની ત્રેવડ ન હોય! પરંતુ તે આવું સાહસિક મંતવ્ય આપી શકે છે.  કારણ કે આ લોકશાહીમાં સહુને અભિવ્યક્તિનો અધિકાર છે. તેની અભિવ્યક્તિને વાસ્તવિકતા સાથે કેટલું અંતર છે તે માપવામાં આવતું નથી. આમ આ મંતવ્ય આપનારે હવામાં એક ઠોસો માર્યો છે એમ કહી શકાય. હવામાં ઠોસા મારવાનો વ્યાયામ કરનારને રોકી ન શકાય.

હવે જુઓ રમત! આ મંતવ્યથી કોઈની ધાર્મિક લાગણી દુભાઈ જાય છે. લાગણી દુભાવી એ આપણો મોટો સામાજિક રોગ છે. તે અતિશય ચેપી પણ છે. જેની લાગણી દુભાણી હોય તેને કોઈએ હવામાં વીંઝેલો ઠોસો વાગ્યો છે એમ કહી શકાય.

કોઈએ હવામાં  વીંઝેલો મંતવ્યનો ઠોસો જેને સ્વેચ્છાએ વાગે છે તે જો એ ઠોસાને જીરવી શકે વાત આગળ વધતી નથી .પરંતુ જો તેનાથી ઠોસો જીરવાતો નથી તો તે સામો ઠોસો મારે છે.મંતવ્યનો ઠોસો! તે સામે પ્રતિભાવ દ્વારા મંતવ્યનો વળતો ઠોસો મારે છે કે: “TILATAPKA KARNARAOE   TILATAPKA  TAMARE KAPALE TO NATHI KARIYANE? TO PACHHI BALATARA SHANE KARO CHHO? KOINI DHARMIK LAGANI DUBHAVAVAAO HAK TAMNE KONE APYO CHHE? “

આ થયો વળતો ઠોસો! વિદેશી પ્લેટમાં દેશી ઠોસો!

હવે જો મૂળ ઠોસો મારનાર વળતો ઠોસો ખાઈને ખાતું સરભર થઈ ગયું એમ માનીને આગળ વધે તો કોઈ સવાલ નથી. પરંતુ મોટાભાગે તેમ થતું નથી. પહેલાં તો તેણે હવામાં જ ઠોસો માર્યો હતો પણ હવે  તો તેને ઠોસો ખાનાર પ્રાપ્ત થઈ ગયો હોવાથી ખાસ તેને જ વળતો  ઠોસો મારે છે.કે: મારી દીવાલ પર ગમે તે લખવાનો મને હક છે. કડવું સત્ય સહન ન થતું હોય તો આ તરફ આવવું જ નહિ. અહીં તો તેજાબમાં બોલાયેલા શબ્દો પ્રગટ થાય છે! દાઝી જશો.

ત્યાં તો બેની લડાઈમાં કોઈ ત્રીજો કૂદી પડે! તે પણ પ્રતિભાવ દ્વારા મૂળ ઠોસો મારનારને ટેકો જાહેર કરતો હોય તેવો પોતાનો આગવો ઠોસો વીંઝે કે:તમારું લખાણ જોરદાર છે. વીર નર્મદ પછી આવું લખાણ કોઈએ લખ્યું નથી. પણ મારું માનવું છે કે આ ટીલાંટપકાં કરનારાઓ કદી સુધારવાનાં નથી. તેમની અક્કલ ઘાસ ચરવા ગઈ છે.

બસ પતી ગયું. વળતો ઠોસો હાજર: TAMARI  PASE KETALI AKKAL CHHE TE TAMARA LAKHAN PARTHI JANAY AVE CHHE. TAME TAMARA SANSAKARONU PRADARSHAN KARI RAHYA CHHO.

પછી તો ઠોસાયુદ્ધ એવું તો જામે કે મૂળ વાત કે વિચાર બિચારો ત્યાંથી ઊભી પૂછડીએ ભાગી નીકળે! ને રહી જાય માત્ર ઠોસા, ઠોસા ને ઠોસા!!

મિત્રો, તમે પણ ક્યારેક ને ક્યારેક  મંતવ્યોના ઠોસા ખાધા હશે કે ખવડાવ્યા હશે, જો બની શકે તો આપના અનુભવો જણાવશો તો અમારાં ઠોસાજ્ઞાનમાં વધારો થશે. 

આવજો અને નવાં વર્ષની પાર્ટીમાં યથાશક્તિ જલસા કરજો. 

બનાવો: બ્લોગજગતનું ભડથું

મિત્રો,

શિયાળાની ઋતુમાં જાતે બનાવો. બ્લોગજગતનું ભડથું.

સામગ્રી:

૧ મોટી ઘટના

૧/૨ કપ વિવિધ  સંદર્ભો

૧ થી ૨ ઝીણી સમારેલી ગીતપંક્તિઓ

૨ થી ૩ ઝીણાં સમારેલાં ગતકડાં

૨ ઝીણી  સમારેલી કહેવતો. કહેવતો જેવી કે: વારા પછી વારો અને મે પછી ગારો!ગરીબની વહુ સૌની ભાભી. ચા ઊનો અને સગો જૂનો

૧/૨ ચમચી લાલ વ્યંગ પાવડર

૧/૨ ચમચી ગરમ વિધાનો

૧ ગ્લાસ ઠંડું ચિંતન.

૧/૪ ચમચી રીઢી માન્યતાઓ

૩ ચમચી વેજીટેબલ શૈલી

૧ શીર્ષક

મહેણાંટોણાં સ્વાદ અનુસાર. ઝીણા સમારેલા લીલાં મુહાવરા

રીત:

એક મોટી અને તાજી ઘટના લો. જે છાપાંમાથી કે ટીવી પરની સમાચારની ચેનલ પરથી સહેલાઈથી મળી રહેશે. યાદ રહે કે ઘટના ઓળો થઈ શકે તેવી હોવી જોઈએ. ઘટના જેવી કે: કોઈ નેતાને પડેલો તમાચો અથવા કોઈ બાપુએ ટેકરી પર કે ખાડામાં કરેલી કથા અથવા કોઈ નવી ફિલ્મની બોલબાલા અથવા તો કોઈ આઇટમ-ગર્લની  હરકત.

-ઘટનાની છાલ પર  શૈલી લગાડીને  રજૂઆતના બર્નર પર મધ્યમ તાપે શેકો.

-તેને વારેવારે ફેરવતા રહો જેથી તે બધી બાજુથી શેકાઈ જાય.

-તે બરાબર શેકાઈ જાય પછી તેના પર ઠંડું ચિંતન રેડીને તેની કાળી પડી ગયેલી છાલને દૂર કરો.

-તેના ગરનો  છૂંદો કરી નાખો.

-એક લેખમાં શૈલી ગરમ કરો. તેમાં ઝીણી સમારેલી ગીતપંક્તિઓ અને ઝીણી સમારેલી કહેવતો ઉમરો અને તેને રજૂઆતના મધ્યમ તાપે સાંતળો અને હળવો રંગ પકડવા દો.

-તેમાં લાલ વ્યંગ પાવડર,  ગરમ વિધાનો, રીઢી માન્યતાઓ અને મહેણાંટોણાં ઉમેરીને હલાવો. તેમાં ગતકડાં ઉમેરો અને પાકવા દો.

-હવે તેમાં વિવિધ સંદર્ભો અને  ઘટનાનો છૂંદો કરેલો  ગર ઉમેરીને બરાબર હલાવો.

-રજૂઆતના મધ્યમ તાપે પાકવા દો.

-લીલા મુહાવરા સાથે ગાર્નિશ કરીને  ગરમાગરમ  શીર્ષક સાથે પીરસો બ્લોગજગતનું ભડથું!

કેવું લાગ્યું તે જરૂર જણાવશો જેથી અમને બીજી વાનગીઓ રજૂ કરવાની ખબર પડે.